Saturday, October 14, 2017

ΧΤΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΤΑΒΕΡΝΑ


 


 

Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι που σε σκλαβώνουν με την συμπεριφορά τους και την αγάπη τους, τη στιγμή που άλλοι χτίζουν τείχη, όχι στις αυλές τους να μη τους βλέπει ο γείτονας και να μη τον βλέπουν κι αυτοί, αλλά χτίζουν τείχους στις καρδιές τους και κλείνονται στον εαυτό τους.

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα με μια ωραία παρέα στο σπίτι ενός καλού φίλου στα νότια προάστια της Βοστώνης. Μου τηλεφώνησε να με καλέσει και μου λέει: «Μεθαύριο, θα κάνω τα εγκαίνια στην ταβέρνα και θα ήθελα να έρθεις». 
Ταβέρνα έχει ονομάσει την αυλή του σπιτιού του, εκεί όπου μαζεύονται οι φίλοι του χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος, κάποια γιορτή, κάποιο σημαντικό γεγονός, χωρίς καμιά αιτία δηλαδή, έτσι απλά για να περάσουν μια όμορφη βραδιά.

 Και ήταν πράγματι μια όμορφη βραδιά.

 Μια Διονυσιακή βραδιά!!!.

Ο σπιτονοικοκύρης και η σπιτονοικοκυρά είναι δυο διαλεχτοί υπερήφανοι Έλληνες Πατριώτες, που η φιλοξενία τους σε σκλαβώνει. Σε συγκινεί η τρυφερότητα, η ευαισθησία, το φως και η ζεστασιά της ψυχής τους.

Πάνω από την πόρτα που οδηγεί στην αυλή, μια ταμπέλα έγραφε:     
ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ.

Στην πόρτα μια μικρή ταμπελίτσα κρεμασμένη από μια αλυσίδα έγραφε:
ΑΝΟΙΚΤΟΝ.

Διαβαίνοντας την πόρτα μείναμε εκστατικοί με το θέαμα που αντικρίσαμε. Τραπεζάκια στρωμένα με τα τραπεζομάντιλα του παλιού καλού καιρού, αυτά τα καρώ με τα μπλε και κόκκινα τετραγωνάκια. Ελληνική μουσική, χαμηλός φωτισμός, πάνω από τα κεφάλια μας μια κληματαριά (γεμάτη σταφύλια) που θα τη ζήλευε ο καλύτερος αμπελουργός.

  
Τα παραδοσιακά Ελληνικά μισόκιλα πανω στα τραπέζια, οι παλιές (αντίκες) αλατοπιπεριέρες, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες στους τοίχους με πάντα Ελληνικό περιεχόμενο και θέμα και η τσίκνα από τους πικάντικους μεζέδες του σπιτονοικοκύρη, έφεραν στο νου μας άλλες εποχέες.                          

Μας ταξίδεψαν στις ταβέρνες της Πλάκας, στις ταβέρνες του χωριού με τις μουριές και τις κληματαριές. Στις ταβέρνες που μαζεύονταν οι άνθρωποι να ξεδώσουν, να χαλαρώσουν, να διασκεδάσουν, να γελάσουν, να ξεχάσουν τα ντέρτια και τους καημούς της ζωής.

Όπως τότε γίνονταν όλοι μια παρέα, έτσι έγινε και στην ταβέρνα των φίλων μας. Γίναμε μια παρέα όλοι (συνδαιτυμόνες) όπου ο ταβερνιάρης με την γλυκύτατη σύντροφό του, ικανοποιούσαν την πείνα και τη δίψα μας ασταμάτητα με ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη.

Και οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μια την άλλη.

Ο σπιτονοικοκύρης, μοναδικός στο...ψηστήρι και με τη δικής του πατέντας  ψησταριά  (που θα την ζήλευαν επαγγελματίες κατασκευαστές του είδους), δεν άφηνε παραπονούμενο τον ουρανίσκο μας ούτε για μια στιγμή.

 Η γλυκύτατη σύντροφός του με το παραδοσιακό κρεμαστό του παλιού καιρού (το θυμάστε αυτό που ο "μικρός" του καφενείου πήγαινε τους καφέδες στα γύρω γραφεία), φρόντιζε να μη ...στεγνώνει η γλώσσα μας.

 
 Το φαγητό και το ποτό δεν ήταν πάρα η αφορμή για να ενωθούν οι ψυχές σε κάτι ανώτερο.
Οι συζητήσεις, λίγο από όλα. Από την κατάσταση στην Πατρίδα, στους τόπους καταγωγής του καθενός με τα σχετικά πειράγματα, για το πως ξεκίνησε ο κάθε ένας και έφτασε στην Αμερική εκείνα τα σκληρά πέτρινα χρόνια που η Πατρίδα δεν μπορούσε να κρατήσει τους νέους (κυρίως  και έπαιρναν των οματιών τους για μια καλύτερη ζωή.

 Συγκλονιστική η ιστορία του ερχομού στην Αμερική του Γιάννη και του Παύλου με φοιτητική βίζα.

Ο Παύλος αντιμετώπιζε δυσκολίες με τη βίζα και την τελευταία στιγμή του τηλεφώνησε ο Γιάννης. «Έλα γρήγορα στο αεροδρόμιο σου έβγαλα βίζα. Φεύγουμε αμέσως». Δεν είχε αρκετή ώρα στη διάθεσή του ο Παύλος, έπρεπε να βιαστεί γιατί ίσως έχανε το αεροπλάνο.  Κάποιος ταξιτζής αρνήθηκε να τον παει στο αεροδρόμιο γιατί υπολόγισε ότι δε θα προλάβαινε. Ένας άλλος του είπε «θα σε πάω εγώ αλλά θα κοστίσει κάτι πάρα πάνω γιατί θα αναγκαστώ να ..τρέξω» 
Τελικά έφτασε στην ώρα του ο Παύλος στο αεροδρόμιο και ένας φίλος του λέει. «Στην Αμερική πας, πάρε αυτό γιατί εκεί κάνει πολύ κρύο». Του έδωσε ένα ημίπαλτο (μοτγκόμερυ) που φορούσε. Και του χρειάστηκε, γιατί όταν έφτασαν στην Αμερική δεν πάτησαν το...χώμα της, αλλά πάνω σε δυο μέτρα χιόνι γιατί έπεσαν στην καταστρεπτικότερη χιονοθύελλα που έπληττε τη χώρα.  Ήταν Φεβρουάριος του 1978. Όλοι θυμόμαστε εκείνη τη χιονοθύελλα. 
Δε χάθηκαν στη χιονοθύελλα, άντεξαν, όπως άντεξαν σε όλες τις μπόρες και τις καταιγίδες, δημιούργησαν οικογένεια και εκείνο το βράδυ μιλούσαν με υπερηφάνεια για τα κολέγια και τα Πανεπιστήμια που σπουδάζουν τα παιδιά τους. Και δε θα χαθεί κανένας αν έχουμε γύρω μας καλούς ''ταβερνιάρηδες'' φίλους, να πυρωνόμαστε από τη φλόγα της καλοσύνης και της αγάπης τους.
Οι φίλοι μας εκείνο το βράδυ, απέδειξαν οτι δεν έχει σημασία πόσο μεγάλο είναι το σπίτι σου, αλλά πόσο κόσμο χωράει η καρδιά σου.    
 Υπάρχουν άνθρωποι με Αρετές και αξίες που δίνουν νόημα και ουσία στην ανθρώπινη υπόστασή μας, αν έχουμε τα μάτια και τα αυτιά της ψυχής μας πάντα ανοιχτά θα ...τους βρούμε. Θα πρέπει πρώτα να καθαρίσουμε τα δικά μας τζάμια για να δούμε οτι ...τα ρούχα της γειτόνισσας δεν ήταν βρώμικα όπως νομίζαμε. 
 
Ας κρεμάσουμε κι εμείς μια ταμπελίτσα ( όπως ο φίλος μας ) στην πόρτα της καρδιάς μας που να γράφει ΑΝΟΙΚΤΟΝ και ας αφήσουμε τον ήλιο να τη ζεστάνει, ας αφήσουμε το γέλιο ενός παιδιού να την γεμίσει ευτυχία, το κελάηδημα ενός αηδονιού να την πλημμυρίσει χαρά, το άρωμα του γιασεμιού να την γεμίσει άρωμα αγάπης. 
Τότε δε μπορεί ...θα γίνουμε καλύτεροι.

ΥΓ. Ο φίλος με παρακάλεσε να μην δημοσιεύσω φωτογραφίες και θα σεβαστώ την επιθυμία του.

Saturday, July 22, 2017

ΣΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ


 



 Αθάνατο Ελληνικό καλοκαίρι με τα πανηγύρια στο... φόρτε τους.

Ανά δυο - τρεις - πέντε μέρες μια γιορτή. Κάποιο εκκλησάκι θα έχει την ... τιμητική του, είτε βρίσκεται στην πλατεία του χωριού, η σε κάποιο ύψωμα, η σε κάποια ρεματιά σκεπασμένο από πανύψηλα πλατάνια που θαρρείς οτι το προστατεύουν από τα …στοιχειά της φύσης.

Οι θρησκευτικές εορταστικές εκδηλώσεις - τα θρησκευτικά πανηγύρια - δηλαδή, είναι μια πανάρχαια συνήθεια όπου κατά τη διάρκειά τους γίνεται συνήθως λειτουργία, περιφορά της εικόνας και συνδυάζονταν με την οργάνωση αγορών, που όχι μόνο εξυπηρετούσαν τους πανηγυριστές αλλά και ανέπτυσσαν τις οικονομικές σχέσεις διαφόρων περιοχών.

Τα πανηγύρια διεξάγονται κατά κύριο λόγο σε υπαίθριους χώρους και συνοδεύονται με φαγητό, τραγούδια και χορούς.

Μικροπωλητές και πραματευτάδες ήταν πάντα παρόντες και πολλές φορές οργανώνονται μεγάλες εμποροπανηγύρεις και ζωοπανηγύρεις.

Αυτές οι συνήθειες μεταφέρθηκαν αργότερα στα Χριστιανικά χρόνια, όπου κάθε περιοχή - οικισμός - πανηγύριζε τον προστάτη Άγιό του.

Η σημερινή μορφή του πανηγυριού είναι πολύ διαφορετική από τα παλιά χρόνια. Τότε που δεν υπήρχαν οι ανέσεις που έχουμε σήμερα. Τότε οι άνθρωποι έδιναν το δικό τους αγώνα να επιβιώσουν στα κακοτράχαλα βουνά και στο άγριο τοπίο.

Τα πανηγύρια ήταν μια όαση, μια στιγμή ξενοιασιάς, μια ευκαιρία για διασκέδαση.

Περιμέναμε το πανηγύρι όλο το χρόνο. Θα ερχόταν ξένος κόσμος από τα γύρω χωριά, ενώ δεν ήταν λίγοι οι ξενιτεμένοι που είχαν επιλέξει εκείνη την ημέρα να επισκεφτούν τον τόπο τους.

 


Ντόπιοι οργανοπαίχτες έπιαναν την  άκρη τους στην πλατεία και έστηναν την ορχήστρα τους.

Μπροστά τους, ένα τραπεζάκι με τα ποτηράκια τους (να δροσίζονται οι άνθρωποι) και κάτω από το τραπέζι ένα πανεράκι όπου έριχνε το χρήμα κάθε παρέα που χόρευε. ''Χαρτούρα'' το λέγανε αλλά συνήθως ήταν.. ψιλά γιατί τα χαρτονομίσματα ήταν.. ακριβά.

 



 Χρόνια αργότερα, το ρεύμα έφερε μεγάλες αλλαγές στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων του χωριού.

Ορχήστρες με ενισχυτές και ηλεκτρικά όργανα, έδωσαν άλλη διάσταση.

Ο χορός γινόταν σε κάποιο μαγαζί με φαγητό, και κρύα μπίρα. Οι παρέες έπαιρναν σειρά για να χορέψουν. Η ορχήστρα έδινε χαρτάκια με αριθμό ''προτεραιότητας'' και μία-μία οι παρέες χόρευαν τα τραγούδια της αρεσκείας τους.

Ήταν αρκετές οι φορές που γίνονταν και παρεξηγήσεις πάνω στο χορό.

Εγώ έχω κάποια σχέση με τα πανηγύρια κι όσοι έχουν κλείσει τα 39 θα θυμούνται οτι ήμουν μέλος ενός συγκροτήματος.

Θυμάμαι σε  ένα πανηγύρι 21 Μαΐου του Αγ. Κωνσταντίνου στην Πελλάνα, η ορχήστρα φώναξε κατά λάθος δυο παρέες να έρθουν για χορό και έγινε… σύρραξη.

Μια άλλη φορά, στο πανηγύρι του χωριού μας, έρχεται κάποιος και μου λέει: «Ο Κ...έχει νευριάσει και περιμένει όταν τελειώσετε να σε... βαρέσει». Δεν φωνάξαμε - λέει - το νούμερό του, ενώ δεν είχε έρθει η σειρά του ακόμα.

Έχω βέβαια και ωραίες αναμνήσεις.

Σε ένα πανηγύρι της Ζωοδόχου πηγής στα Καλύβια της Σοχάς έξω από τη Σπάρτη σε μια καταπληκτική τοποθεσία με πλατάνια και νερά, έγινε ένα τρικούβερτο γλέντι μέχρι πρωίας. Ίσως να ήταν χιλιάδες ο κόσμος.

Καθώς η εξέδρα της ορχήστρας ήταν λίγο υπερυψωμένη, έβλεπα μια λαοθάλασσα να χορεύει και να διασκεδάζει. Αισθάνθηκα μια ψυχική ευχαρίστηση γιατί με την κιθάρα μου συνέβαλα κι εγώ σε αυτό.

 
Το μπουζούκι ήταν η μεγάλη μου αγάπη, αλλά για τις ανάγκες του συγκροτήματος έπαιζα κιθάρα.

.
Υπολογιστές (κομπιούτερς) δεν υπήρχαν τότε, αλλά είχαμε αρκετά  ''Likes'' αν κρίνω από την ζήτηση που είχαμε σαν συγκρότημα.

Σπάρτη, Γύθειο μέχρι και  Καλαμάτα είχε φτάσει η ...χάρη μας!.

Σε έναν ''Αμερικάνικο'' γάμο στη Σπάρτη, ο Πατέρας της νύφης έμεινε απόλυτα ευχαριστημένος και το φιλοδώρημα που μας έδωσε, ήταν μεγαλύτερο από την πληρωμή που είχαμε συμφωνήσει.

Αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα, διασκέδαζα κι εγώ με τον κόσμο και ποτέ δεν με απασχόλησε το πόσα λεφτά πιάσαμε.

Sfvhhye



 Επειδή όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, έμειναν τα πανηγύρια, άλλαξαν όμως τόπο και τρόπο. Τέρμα οι πλατείες και τα στενόχωρα μαγαζιά. Τέρμα τα χαρτάκια με τις παραγγελιές, τέρμα η ''χαρτούρα'' και οι παρεξηγήσεις.

Πολιτιστικοί σύλλογοι και άλλοι φορείς έχουν ''αναλάβει'' τα πανηγύρια σε μεγαλύτερους χώρους όπως προαύλια σχολείων, ακόμα σε γήπεδα με φημισμένες ορχήστρες που παίζουν ασταμάτητα χορούς και τραγούδια για όλα τα γούστα.

 


Στο όμορφο και πρωτότυπο (για την εποχή) μπαράκι του Μιχάλη Αντώνακα, τη σπηλιά, που ήταν το πρώτο μαγαζί που φιλοξένησε ορχήστρα, ήμουν κι εγώ εκεί δίνοντας… ρεσιτάλ με το μπουζούκι μου.

 



Ήταν η δεκαετία του 1970. Μακρύ μαλλί και καμπάνα παντελόνι

 

 
 
Αθήνα 1973. Τρεις φίλοι, τρεις νέοι, τρία παιδιά, είχανε δημιουργήσει το δικό τους συγκρότημα.

Αριστερά η αφεντιά μου, στο μέσον ο ξάδελφός μου Γιώργος Πουλίδης (εργάζεται στην ΕΡΤ κινηματογραφιστής) και δεξιά ο Σωτήρης (σήμερα επαγγελματίας ντραμίστας).


 

 

          Αμερική. Γάμος, με το συγκρότημα του Κώστα Μακρίδη.
 
                         
             Χρόνια πολλά σε όλους.


 


 

 

Tuesday, July 4, 2017

4 ΙΟΥΛΙΟΥ 1776. ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ


 
 
 
Όλοι ξέρουμε ότι αυτή την ημερομηνία, η Αμερική έγινε ανεξάρτητο κράτος.

Σίγουρα πολλοί από εμάς θα έχουμε ακούσει τη γνωστή ιστορία, σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι που ζουν στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή, θα μιλούσαν Ελληνικά, εάν σε μια ψηφοφορία που είχε λάβει χώρα παλαιότερα στις ΗΠΑ, δεν έχανε για μία ψήφο η Ελληνική γλώσσα από την Αγγλική.

Είναι λοιπόν αυτή η ιστορία αλήθεια, η είναι ένα τεράστιο ψέμα των συμμάχων μας, σαν αυτά που τρώμε (σαν χάνοι) αρκετά συχνά;

Να λοιπόν ποια είναι η αλήθεια:

Την δεκαετία του 70, αφίχθη στην Ελλάδα σαν πρεσβευτής της Αμερικής ένας άνδρας που ονομαζόταν Χένρι Τάσκα. Όταν ήρθε στην Αθήνα, σε λόγο που εκφώνησε, περιέγραψε τον τρόπο, με τον οποίον δεν καθιερώθηκε στην Αμερική σαν επίσημη γλώσσα η Ελληνική. Είχε πει πως αυτό δεν έγινε, εξ αιτίας μιας και μόνης ψήφου ενός Εβραίου ονόματι Δανιήλ Ουέμπστερ.

Τι ακριβώς είπε ο Τάσκα;

Ο Τάσκα είπε (εφημερίς Εστία 17-8-70):

«Αναλογιζόμενος την σημασίαν της συναντήσεώς σας, ανεθυμήθην κάποιον, ο οποίος μου είπεν, οτι αι Ηνωμέναι Πολιτείαι, κατά τας πρώτας ημέρας (Σ.Σ. ως Έθνους), τόσο εθάυμαζαν την σοφίαν και τας γνώσεις της αρχαίας Ελλάδος, ώστε όταν οι ιδρυταί της χώρας μας συνήλθον, δια να αποφασίσουν ποία θα ήτο η εθνική γλώσσα των ΗΠΑ. Η υπόθεσις ετέθη ως «κορώνα-γράμματα», μεταξύ της Αγγλικής και της Ελληνικής. Και η Ελληνική απώλεσε με διαφοράν μιας ψήφου. Αν δεν ήτο η ψήφος εκείνη του Δανιήλ Ουέμπστερ, γεγονός είναι, οτι δεν θα ευρισκόμην, ενώπιον ημών, ομιλών εις την Αγγλικήν».

Θυμήθηκε κάποιον ο Πρέσβης (χωρίς να μας πει ποιόν), που του είπε οτι σε μια ψηφοφορία (χωρίς να μας πει πότε έγινε), παίχτηκε «κορώνα γράμματα» η επίσημη γλώσσα του κράτους.

Τι μας είπε τώρα το...άτομο!!!

Φυσικά και η παραπάνω ιστορία, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μεγάλος μύθος. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν έγινε τέτοιου είδους ψηφοφορία, στις ΗΠΑ. Οι κάτοικοι αυτής της χώρας, μετά την μετανάστευση των Ευρωπαίων και αρχικά λόγω της πλειοψηφίας των Βρετανών υπηκόων της Βρετανικής αυτοκρατορίας που τότε κατείχε εδάφη της σημερινής ΗΠΑ, μιλούσαν πάντα την Αγγλική γλώσσα και ποτέ δεν τέθηκε αυτό το γεγονός υπό αμφισβήτηση.

Τα Αγγλικά επικράτησαν με φυσικό και αυτονόητο τρόπο, αφού η πλειοψηφία των πρώτων κατοίκων της Αμερικής τα μιλούσε ως μητρική γλώσσα. Πως θα ήταν άλλωστε δυνατόν, το 49% των πολιτών να ψηφίσει ως επίσημη γλώσσα του κράτους του μία γλώσσα που δεν την ομιλεί; Και πόσο περισσότερο όταν οι Αμερικανοί είχαν αρχίσει να αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως ξεχωριστό έθνος από τους Βρετανούς, χάρη στην Αγγλική γλώσσα η οποία ήταν ένα στοιχείο που τους ένωνε μεταξύ τους, σε αντίθεση με τους Γαλλόφωνους του Καναδά.

Τον «μύθο» αυτόν λοιπόν, τον χρησιμοποιήσετε 1970 ο τότε Αμερικανός πρέσβης φυσικά για να μας ''καλοπιάσει" σαν λαό και να αντιμετωπίσει καλύτερες καταστάσεις στην Ελλάδα, την οποία όπως είναι γνωστό εκείνη την εποχή αυτός "διοικούσε" και τα κουτορνίθια (οι κυβερνώντες) τον πιστέψανε.

Θυμάμαι τον διοικητή του τάγματος που υπηρετούσα, σε ομιλία του σε κάποια Εθνική γιορτή, αναφέρθηκε σε αυτό το θέμα λέγοντας με έκδηλο τον πατριωτισμό στα λόγια του, αλλά και τον θυμό για την ατυχία της Πατρίδας μας που για μια ψήφο δεν μιλούσαν Ελληνικά στην Αμερική. «Αν μιλούσαν Ελληνικά στην Αμερική -είχε πει - η θέση της Ελλάδος στον κόσμο, θα ήταν διαφορετική από αυτή που είναι σήμερα».

Δεν είναι τυχαίο, πως ο ίδιος μύθος, κυκλοφορεί και για την Γερμανική, την Ισπανική, τη Γαλλική, τη Λατινική και την Εβραϊκή γλώσσα. Σιγά που θα άφηναν οι Εβραίοι τέτοια ευκαιρία (για μια ψήφο) να τους φύγει μέσα από τα χέρια. Όχι μια ψήφος αν τους έλλειπε, αλλά χιλιάδες ψήφους θα έβρισκαν στο πί και φί για να πετύχουν τον στόχο τους.

Πέραν όμως όλων αυτών, η Αμερική είναι μια μεγάλη χώρα και σήμερα γιορτάζει την ανεξαρτησία της και όπως ο Πρόεδρός της κ. Ομπάμα κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα πριν λίγο καιρό κάθισε προσοχή και με το χέρι στην καρδιά την ώρα που παιζόταν ο Ελληνικός Εθνικός ύμνος, έτσι  κι εμείς πρέπει να σεβαστούμε τη χώρα αυτή και να γιορτάσουμε την ημέρα της ανεξαρτησίας της.

Αυτή η χώρα είναι για τους κατοίκους της (τουλάχιστον), μια πολύ καλή Πατρίδα, καλύτερη από…κάποιες άλλες.

 


Monday, June 12, 2017

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΝΟΣΤΟΥ



Η λέξη νόστος είναι αρχαιοελληνική και σημαίνει επιστροφή του ξενιτεμένου, στην πατρίδα. Σύμφωνα με τα λεξικά, προέρχεται από το ρήμα νέομαι που θα πει πλησιάζω, ενώνομαι.

Είναι ταυτισμένη με τον Έλληνα μετανάστη. Γεννήθηκε με το ταξίδι του Έλληνα, το ταξίδι της ζωής, το ταξίδι του ανθρώπου που τον κινεί η Ελπίδα για το καλύτερο αύριο.

Ζει αιώνες στην καρδιά των Ελλήνων της διασποράς και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, για να θυμίζει οτι o Οδυσσέας δεν είναι μόνος, αλλά έχει συντροφιά χιλιάδες εκατομμύρια Ελλήνων σε ολόκληρη τη γη.

Γιώργος Δουατζής:  Έλληνας ποιητής, συγγραφέας και δημοσιογράφος.

Νοσταλγία:
Γλυκόπικρα συναισθήματα έντονου πόθου, ψυχικού πόνου που προκαλούνται από την ανικανοποίητη λαχτάρα του γυρισμού στην πατρική γη, σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, τόπο η σε ευχάριστες καταστάσεις που ζήσαμε στην παιδική ηλικία και που συνοδεύεται συνήθως από θλίψη και μελαγχολία, εφόσον η επιστροφή αυτή κρίνεται δύσκολη ή αδύνατη.

Ψυχική κατάσταση που συνοδεύει ενίοτε την αναπόληση του παρελθόντος και χαρακτηρίζεται από συναισθήματα θλίψεως και μελαγχολίας κατά την ανάμνηση αγαπημένων προσώπων, ευχάριστων γεγονότων, καταστάσεων κ.λπ., ενώ συνδυάζεται και με επιθυμία για επάνοδο ή επιστροφή τους.

Νοσταλγός:
Αυτός που αισθάνεται νοσταλγία, που αναπολεί με ευχαρίστηση κάτι που ανήκει στο παρελθόν.               

Νοσταλγώ:                                                                                                                    Αισθάνομαι νοσταλγία για πρόσωπο, τόπο, εποχή, κατάσταση κ.λπ.
Νοσταλγοί όμορφων παρελθοντικών καταστάσεων, που αρνούμαστε να ξεχάσουμε όλα εκείνα που μας βοήθησαν να χτίσουμε τον χαρακτήρα μας, να μεγαλώσουμε με υγιή σκέψη και έχοντας πάντα κατά νου τις ηθικές δικλείδες που φαντάζουν τόσο άγνωστες στη σημερινή εποχή...

Οι παραπάνω ορισμοί προέρχονται από το "Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας", του Γ. Μπαμπινιώτη.
 «Πολλές φορές ο στοχασμός με σταματά για μια στιγμή στο δρόμο τον κριματικό μα τον αγαπημένο. Κι εγώ χαμογελώ πικρά, το ξέρω πως οι δισταγμοί καινούργιες γίνονται αφορμές για να ξαναπηγαίνω» . Λόγια του Μαλακάση. 

 Ακένωτη πηγή συναισθηματισμού ο άνθρωπος. Και ακριβώς από τούτη την πηγή τροφοδοτείται η νοσταλγία. Το πάθος του νόστου σε περασμένες εποχές, σε στιγμές που έζησες κι έφυγαν ανεπιστρεπτί. Σε ότι αγαπάμε, σε όσα έχουν χαθεί η είναι μακριά και δεν μας δίνουν τη γεύση που μας έδιναν κάποτε και που αποτελούν Πατρίδα για μας…
Θέλεις να τις ζωντανέψεις, να ξαναζήσεις και πάλι τους εσώτατους κραδασμούς. Τις ψυχολογικές εκρήξεις που ζυμώθηκαν με το αίμα σου. Έγιναν εαυτός σου. Νοσταλγίες!...

Τι μπορεί να νοσταλγήσει κανείς; Ο Οδυσσέας ήταν νοσταλγός της Πατρίδας. Καπνό ήθελε να δει από την Ιθάκη κι ας πέθαινε. Πόθος του ο νόστος για την Πατρίδα.
Τι κάνει ο απόδημος; Συγκινητική η εκδήλωσή του. «Έφυγε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα». Πέρασαν χρόνια. Πολλά χρόνια. Δούλεψε σκληρά. καμιά σημασία αν πέτυχε η όχι.
Όμως; να γυρίσει!. Τ' όνειρό του, ο καημός του.
 Να ξαναπατήσει το Άγιο χώμα που κράτησε την παρθενικότητα της ψυχής  του.
Eλίκνισε τους στοχασμούς του.
Και όταν γυρίσει ο απόδημος; Νά τος!  Θα γονατίσει να φιλήσει το χώμα, την Πατρίδα που τ' όραμά της τον συντρόφευε στα ξένα.  
                                                                                            
Κάποιος ίσως να νοσταλγήσει μια περιπέτεια. Μια περιπέτεια που δέθηκε μαζί της, ακόμα κι αν κινδύνεψε θα την φέρει σιμά του να την ξαναζήσει, να νιώσει τη μαγεία της. Την ποικιλία της ζωής. «Το ζειν επικινδύνως είναι μια φιλοσοφία» .
Πολλοί οι οπαδοί της που δεν αντέχουν τη μονοτονία.  Θέλουν κάτι το συγκλονιστικό. Μια αλλαγή. Κι ας είναι γεμάτη αγκάθια που θα τους κάνουν να πονέσουν.
Αρκεί οτι  έχει το μυστικό που θα συγκινήσει, θα αναταράξει το τέλμα, τα γαλήνια νερά της ζωής.

Άλλος θα νοσταλγήσει μια επιτυχία που τον γέμισε χαρά, του έδωσε δύναμη να συνεχίσει να αγωνιστεί και να νικήσει.    

Όμως: 
 Όλοι θα νοσταλγήσουμε την παιδική ηλικία. Την αθώα, την παρθενική. Τότε που πληθωρικοί οι ρεμβασμοί. Πολλά τα όνειρα. Έδιναν το υλικό να χτιστεί το παλάτι των χιμαιρών. Να καλουπώσει η φαντασία την παραμυθένια ζωή....
Την έζησε καθένας εκείνη τη ζωή. Τη λουλουδιασμένη. Την αρωματισμένη με το άρωμα του γιασεμιού. Που είχε τη λευκότητα των κρίνων, την αγιότητα των αγγέλων  τ’ ουρανού.                                                                                                   
Νοσταλγίες! Θα λικνίζουν πάντα την ψυχή μας. Θα μαγεύουν. Θα ξανανιώνουν τη σκέψη και τους στοχασμούς μας. Κι εμείς; Φορτωμένοι από τη σαγήνη τους θα προχωρούμε, στρατοκόμοι, στο μονοπάτι της ζωής. Και πάντα θα γίνονται αφορμή για να ξαναπηγαίνουμε στα περασμένα.

Πάντα θα έρχονται να θα μας ντύνουν με τις παιδικές φορεσιές και τότε δεν θέλουμε και πολύ να ορμήσουμε τρέχοντας στις αλάνες των παιδικών μας χρόνων.
Νοσταλγίες! Μοιάζουν φουρτούνες που έρχονται και φεύγουν σαν κύματα, που χτυπούν τη ακτή με ορμή, με θόρυβο και κάθε φορά που φεύγουν, σέρνουν μαζί τους κομμάτια αναμνήσεων πολύτιμα, και επιστρέφουν με μεγαλύτερη ορμή.

Νοσταλγία! Μια απέραντη θάλασσα που χτυπά και σμιλεύει βράχους, που εξαφανίζει στεριές και ανακαλύπτει καινούργιες, μια θάλασσα… μέσα μας…
Όλα από εκείνη υπάρχουν, όλα μέσα της γεννιούνται και όλα μέσα της πεθαίνουν...

Ας μείνει μέσα μας σαν κάτι όμορφο να μας θυμίζει όλα όσα ζήσαμε, τα χαμόγελα, την τρυφερότητα, το βλέμμα εκείνου (εκείνης) που κοίταξε μέσα μας, τα άνοιγμα της ψυχής μας, όλες εκείνες τις στιγμές που φέρνουν δάκρια στα μάτια.

Το εύχομαι σε όλους.


Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κ.Καβάφης.

 

Sunday, April 30, 2017

ΖΗΤΩ Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821


 

 
 

Την Κυριακή 30 Απριλίου έλαβε χώρα στους κεντρικούς δρόμους της Βοστώνης, η μεγαλειώδης παρέλαση για την επέτειο της Επανάστασης του 1821, που γίνεται πάντοτε υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας Ελληνοαμερικανικών Σωματείων Νέας Αγγλίας.
Ίσως να αναλογιστεί κάποιος...καλά τώρα τη θυμήθηκαν την παρέλαση;  Όχι, δεν την θυμήθηκαν τώρα, γιατί ποτέ δεν την είχαν ξεχάσει. Η παρέλαση δεν μπορεί να γίνει την 25ην Μαρτίου γιατί ο καιρός είναι (ακόμα) χειμωνιάτικος. Προσπαθούν οι αξιωματούχοι της Ομοσπονδίας να βρουν μια ημερομηνία πλησίον και λίγο αργότερα της 25ης για  να έχει ''φτιάξει'' και ο καιρός.
 


              

 Για να πραγματοποιηθεί η παρέλαση, προηγείται μια τεράστια προσπάθεια από την Ομοσπονδία και από τους συλλόγους που την αποτελούν. Είναι μια γιγαντιαία επιχείρηση που εμπλέκονται πολλές υπηρεσίες και φορείς της πόλης της Βοστώνης.
 
 
Υπάρχει πάντα ένα (τιμώμενο) πρόσωπο στην κεφαλή (αρχή) της παρέλασης και που συνήθως είναι κάποιος πολιτικός από την Ελλάδα.
Πριν μερικά χρόνια ερχόταν από την Ελλάδα ένα τμήμα ευζώνων να παρελάσει. Η οικονομική κρίση όμως μας τους... στέρησε κι έτσι η Ομοσπονδία δημιούργησε τους δικούς της Εύζωνες με ...ντόπια Ελληνόπουλα.

 



 
 


Οι γιορτές για την επέτειο αρχίζουν από την Παρασκευή με εκδηλώσεις στην επίσημη αίθουσα του Κυβερνείου της Βοστώνης και στη συνέχεια στο  Ελληνικό Προξενείο. Στις εορταστικέ εκδηλώσεις συμμετέχουν οι δυο  Έλληνες γερουσιαστές  Μπρούς Ταλιαδούρος και Λεωνίδας Ραπτάκης, ο Δήμαρχος Βοστώνης, ο Διοικητής της Αστυνομίας, ο Μητροπολίτης Βοστώνης, η Γενική Πρόξενος, Δήμαρχοι οπό γειτονικές πολιτείες και πολλοί επίσημοι.
Μια ημέρα πριν την Παρέλαση, το Σάββατο δηλαδή, πραγματοποιείται το επίσημο δείπνο της Ομοσπονδίας, όπου κι εκεί υπάρχει πλούσιο πρόγραμμα με ορχήστρα και καλό φαγητό. Οι Εύζωνες χορεύουν λεβέντικα Δημοτικά τραγούδια και οι επίσημοι μιλούν για τις αξίες του Ελληνισμού του τότε (1821) αλλά και τις αξίες του Ελληνισμού του σήμερα.
Εκείνη τη χρονιά τιμώμενο πρόσωπο και επίσημος προσκεκλημένος της παρέλασης ήταν ο Πύρρος Δήμας.
 
Στο κυβερνείο Βοστώνης,ομιλεί ο γερουσιαστής Μπρούς Ταλιαδούρος. Πίσω του, ο Μητροπολίτης Μεθόδιος, αριστερά στη φωτογραφία  ο Πύρρος Δήμας και δεξιά ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Θέμης Καραντζάς.


Οι Εύζωνες της Ομοσπονδίας Ελληνο-Αμερικανικών Σωματείων Νέας Αγγλίας και ο Πύρρος Δήμας στην ομιλία του στη Βουλή της Μασαχουσέτης.


 
 
Συνάντησα τον Πύρρο Δήμα στο δείπνο της Ομοσπονδίας και είχα μια ευχάριστη συζήτηση μαζί του. Μίλησε για την παρέλαση, για τον απόδημο Ελληνισμό, για το 1821 με όμορφα και συγκινητικά λόγια. Ήταν ήρεμος και φαινόταν καλοσυνάτος άνθρωπος..
 Στο τραπέζι του δείπνου, καθόμουν μαζί με τον Πρόεδρο του συλλόγου Βορειοηπειρωτών κ. Μενέλαο Σωτήρη, ο οποίος είναι χωριανός του Πύρρου.
 Σε κάποια στιγμή του λέω: Φαίνεται ωραίος άνθρωπος.
Ναι - μου λέει - δεν μπορείς να φανταστείς πόσο καλός είναι. Κάτσε να τον φωνάξω να το διαπιστώσεις και μόνος σου. Όχι - του λέω εγώ - άφησε τον άνθρωπο ήσυχο που με ξέρει εμένα.
Δεν ήξερα τι να του πω, δεν περίμενα άλλωστε οτι θα έφτανε μέχρι εκεί η...χάρη μου να συναντήσω τον Πύρρο Δήμα, σκεφτόμουν την ώρα που θα μου έσφιγγε το χέρι μήπως νομίσει οτι σηκώνει καμιά μπάρα με 150 κιλά, και μου σπάσει κανά δάχτυλο  και πριν τελειώσω τις σκέψεις μου, ο Πύρρος ερχόταν στο τραπέζι μας.
Έγιναν οι συστάσεις από τον  Σωτήρη.
--- Γεια σου Γιώργη, χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω.
--- Κύριε Δήμα....
--- Θέλω να με λες Πύρρο, μου λέει με χαμόγελο.
Αυτό ήταν. Με αφόπλισε με την απλότητά του. Πήρα θάρρος κι εγώ, λύθηκε η γλώσσα μου και του λέω:
--- Είμαι ευτυχής που βρίσκομαι δίπλα σου αυτή τη στιγμή και θέλω να σε ευχαριστήσω για δυο πράγματα.
Πρώτον. Με έκανες να αγαπήσω ένα άθλημα που δεν ήταν από τα αγαπημένα μου. Ήταν τότε στους Ολυμπιακούς αγώνες το 1992, σήκωσες την μπάρα κι όταν αυτή σταθεροποιήθηκε και κατάλαβες οτι τα είχες καταφέρει, χαμογέλασες - σε παρακολουθούσα - και είπες...για την Ελλάδα. Τότε σκέφτηκα οτι ο άνθρωπος δεν είναι ένας ψυχρός επαγγελματίας αθλητής. Είναι αθλητής με επαγγελματική συνείδηση, με φιλότιμο και λιονταρίσια καρδιά. Ήταν τότε που την Ελλάδα σήκωσες ψηλά στα επουράνια και την ψυχή μας γέμισες τιμή και περηφάνια.
Δεύτερον. Αυτοί οι φίλοι μας οι πολιτικοί κάτω στην Ελλάδα, μας έχουν μπερδέψει  με τις βλ...τους (στο σημείο αυτό ο Πύρρος κουνάει απογοητευμένος το κεφάλι του) και δεν ξέρω εάν είναι ευχή η κατάρα το να είσαι Έλληνας. Εσύ όμως το έκανες να είναι ευχή. Εγώ σαν Έλληνας σε ευχαριστώ πολύ. Στο σπίτι μου έχω ένα μπουκάλι κόκκινο Λογκανικιώτικο κρασί - πότε φεύγεις - αν έχεις ώρα, πέρασε να το πιούμε.

Ο Πύρρος φανερά συγκινημένος μου έσφιξε το χέρι, με αγκάλιασε, με φίλησε και μου είπε: Τα ωραιότερα λόγια που έχω ακούσει!!! 
 
Από αριστερα: Βασίλειος Καυκάς, Αξιωματούχος της Ομοσπονδίας, η..αφεντιά μου, η Μαρία (μου) και ο Πύρρος δήμας.