Saturday, November 18, 2017

ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΦΥΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙ



 
Φεύγουνε τα χελιδόνια κρύωσε ο καιρός πεφτουν φύλλα από τα κλώνια στο χαντάκι μαζευτήκαν κίτρινος σωρός.
 
Το καλοκαίρι τελείωσε και το φθινόπωρο είναι γεγονός! Μπορεί ακόμα να κάνει ζέστη, όμως είναι εδώ .

Καταλαβαίνεις ότι μπήκε φθινόπωρο από τη μέρα που μικραίνει, τη νύχτα που ψυχραίνει, το σεντόνι που δεν είναι αρκετό για να σε κρατήσει ζεστό ως το πρωί και όταν οι στάλες από τα πρωτοβρόχια... επισκέπτονται τα παράθυρά μας.

Η φύση, έχει πάρει κι αυτή το δρόμο προς την ξεκούρασή της σιγά-σιγά.

Το πρωί που ξυπνάς κι ανοίγεις το παράθυρο, τα φύλλα του δέντρου στην αυλή δεν είναι πια πράσινα, αλλά φοράνε ένα πορτοκαλί πέπλο.  Η χλωροφύλλη τους αποσυντίθεται σιγά-σιγά το φθινόπωρο και αφήνει να φανούν τα άλλα χρώματα που υπάρχουν στα φύλλα.

 
Άλλα είναι καφετιά, κίτρινα, σκούρα, κόκκινα, πρασινοκίτρινα σε μυριάδες αποχρώσεις που καθώς πέφτουν, σχηματίζουν όμορφα τοπία στους δρόμους και στα πάρκα. Το Φθινόπωρο είναι από τις ωραιότερες εποχές για όμορφες και μοναδικές φωτογραφίες.
Στη βορειοανατολική γωνιά της Αμερικής που ονομάζεται Νέα Αγγλία και που απαρτίζεται από έξι νομούς ( πολιτείες ), Maine, Massachusetts, New Hampshire,Vermont, Rhode Island και Connecticut, το φθινόπωρο, κάνει ένα καταπληκτικό, ένα μεγαλοπρεπές σόου σε πεδιάδες και σε βουνά  που μετατρέπονται σε μια τεράστια παλέτα γήινων χρωμάτων.  Ένα μοναδικό θέαμα που ''προσελκύει''  επισκέπτες από όλη την Αμερική και όχι μόνο.


Η χλωρίδα στην περιοχή αυτή της Αμερικής είναι πλούσια. Μια μεγάλη ποικιλία      από διαφορετικά δέντρα που συνυπάρχουν το ένα δίπλα στο άλλο, μας δίνουν ένα καταπληκτικό θέαμα!!




         Εκεί που η φύση....ζωγραφίζει και η μαγεία της θέας σε ανταμείβει πλήρως!!



Πολλοί Αμερικανοί προτιμούν να κάνουν τις διακοπές τους το φθινόπωρο ( στην περιοχή ) για να απολαύσουν αυτό το μοναδικό θέαμα. Τα χρώματα αλλάζουν μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα. Είναι διαφορετικά στη συννεφιά, αλλιώτικα μετά τη βροχή και λάμπουν στον ήλιο.



Τα φύλλα που ήταν κίτρινα σήμερα, γίνονται καφετιά αύριο, κόκκινα μεθαύριο, βυσσινί, μώβ κ.λπ.



Η Φύση μπορεί να γίνεται σκληρή μερικές φορές, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που μας αφήνει άφωνους με την ομορφιά της!!!



                                      Δημιουργίες της φύσης που σε αφήνουν εκστατικό!!




 

Tuesday, October 31, 2017

HAPPY HALLOWEEN


 
 
Σήμερα η Αμερική γιορτάζει το «Halloween».
 
Η λέξη χάλοουιν είναι συντομογραφία του «All Hallows Evening», δηλαδή η παραμονή των Αγίων Πάντων, που είναι η 1η Νοεμβρίου.
Οι Άγιοι Πάντες άρχισαν να εορτάζονται το 609 μ.Χ., στις 14 Μαΐου, αλλά ο Πάπας Γρηγόριος ο 4ος μετακίνησε τη γιορτή στην 1η Νοεμβρίου επειδή η Πόλη της Ρώμης δεν μπορούσε να δεχτεί έναν τόσο μεγάλο αριθμό πιστών που συνέρρεαν τον Μάιο και επιλέχτηκε αυτή η ημερομηνία προς τον χειμώνα, για λιγότερο κόσμο.
 Πολλοί συγχέουν την γιορτή αυτή με τις Ελληνικές Απόκριες, όμως είναι τελείως διαφορετική γιορτή γιατί το Χάλοουιν έχει μια μυστικιστική χροιά.


Όλες αυτές οι …κούκλες έχουν αισθητήρες κι όταν περάσεις δίπλα τους αρχίζουν άναρθρες υπόκωφες  κραυγές και σαρκαστικά γέλια.
Οι ρίζες της γιορτής αυτής λέγεται οτι βρίσκονται σε μια παλιά γιορτή των Ιρλανδών του «Samhain» που σημαίνει «τέλος του καλοκαιριού».
Οι Κέλτες (Ιρλανδοί), την 31ην Οκτωβρίου γιόρταζαν το τέλος της περιόδου της συγκομιδής και την αρχή του χειμώνα.
 
Για το μασκάρεμα, η παράδοση λέει οτι  ερχόμαστε  κοντά  με τον «άλλο κόσμο», ερχόμαστε σε επαφή με πνεύματα και νεκρούς, γατί παλιά πίστευαν οτι οι ψυχές των πεθαμένων περιπλανώνται κάτω στη γη μέχρι την ημέρα των Αγ. Πάντων.
 
Την παραμονή λοιπόν της γιορτής, οι ψυχές είχαν την ευκαιρία να εκδικηθούν όποιον τους είχε κακό όταν ζούσαν, οπότε, όσοι θεωρούσαν οτι υπήρχε λόγος να ανησυχούν, μεταμφιέζονταν για να μην τους αναγνωρίσει το πνεύμα και τους εκδικηθεί, τους κάνει κακό.

 
Όταν πέρασα δίπλα σε αυτό το κουτί, ήταν κλειστό. Ξαφνικά ανοίγει και ακούγεται μια ανατριχιαστική κραυγή. Ο …κύριος που κοιμόταν πετάχτηκε όρθιος και άρχισε να κουνάει χέρια και πόδια, τα μάτια του αναβόσβηναν και ένα σαρκαστικό γέλιο με γέμισε ανατριχίλα. Έκοψε το αίμα μου!. Το έβαλα στα πόδια και δεν ξανά πέρασα από τη γειτονιά.

Η γιορτή του Halloween ενώ ξεκίνησε από την Ευρώπη, στον κόσμο έγινε γνωστή μέσα από την Αμερικάνικη κουλτούρα. Στη χώρα αυτή (την Αμερική), δημοφιλής  γιορτή έγινε  κατά τον 19ο αιώνα, όταν η μετανάστευση Ιρλανδών και Σκοτσέζων ήταν αθρόα. 

Το Halloween στην Αμερική  θεωρείται η πιο προσοδοφόρα εποχή το χρόνου μετά τα Χριστούγεννα. Οι πωλήσεις σε γλυκά, κοστούμια, διακοσμητικά αντικείμενα κ.λπ. την ημέρα αυτή λέγεται οτι φτάνουν τα έξι δισεκατομμύρια δολάρια.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της ημέρας αυτής είναι τα χρώματα. Τα χρώματα που κυριαρχούν είναι το πορτοκαλί και το μαύρο. Το πορτοκαλί συμβολίζει την χειμερινή σοδειά και το μαύρο τον θάνατο και γενικά τον άλλο κόσμο.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό της γιορτής αυτής είναι οτι οι Σκοτσέζες  εκείνη την  ημέρα, κρεμούσαν τα βρεγμένα σεντόνια μπροστά στη φωτιά για να δουν -υποτίθεται- τον μελλοντικό τους σύζυγο.

Και ένα στατιστικό στοιχείο που ίσως να μην έχει και τόση σημασία. Ο Χουντίνι, ένας από τους πιο διάσημους μάγους όλων των εποχών, πέθανε το Halloween του 1926. 
Το βράδυ της γιορτής, τα παιδιά (μεταμφιεσμένα), πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι και λένε...«trick or treat». Δηλαδή θα μας κοροϊδέψετε η  θα μας  περιποιηθείτε; Και βέβαια θα τους περιποιηθείς δίνοντάς τους  γλυκίσματα (όχι λεφτά), γιατί δεν ξέρεις τι ζημιά μπορούν να σου κάνουν στο σπίτι αργότερα.

Το έθιμο αυτό πάει πίσω στον 16ο αιώνα, τότε που Ιρλανδοί, Σκοτσέζοι και Ουαλοί, μασκαρεύονταν, και επισκέπτονταν σπίτια απαγγέλοντας ποιήματα και τραγούδια με αντάλλαγμα φαγητό. Αντιπροσώπευαν παλιές δικές τους Θεότητες του χειμώνα που απαιτούσαν ανταλλάγματα για να τους προσφέρουν καλή τύχη.


Κάπως έτσι είναι οι αυλές στα περισσότερα Αμερικάνικα σπίτια

 

Όπως όλες οι γιορτές και τα έθιμα  κάθε τόπου  αλλοιώνονται και διαφοροποιούνται χάνοντας η προσθέτοντας καινούργια στοιχεία, έτσι και στο  Halloween το μασκάρεμα δέχτηκε νέες τάσεις (απαιτήσεις της εποχής). Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια σέξι κουστούμια, σέξι δασκάλες και νοσοκόμες.

                               Τέτοιες αλλαγές  ας γίνονται, είναι....καλοδεχούμενες.
 

Saturday, October 14, 2017

ΧΤΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΤΑΒΕΡΝΑ


 


 

Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι που σε σκλαβώνουν με την συμπεριφορά τους και την αγάπη τους, τη στιγμή που άλλοι χτίζουν τείχη, όχι στις αυλές τους να μη τους βλέπει ο γείτονας και να μη τον βλέπουν κι αυτοί, αλλά χτίζουν τείχους στις καρδιές τους και κλείνονται στον εαυτό τους.

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα με μια ωραία παρέα στο σπίτι ενός καλού φίλου στα νότια προάστια της Βοστώνης. Μου τηλεφώνησε να με καλέσει και μου λέει: «Μεθαύριο, θα κάνω τα εγκαίνια στην ταβέρνα και θα ήθελα να έρθεις». 
Ταβέρνα έχει ονομάσει την αυλή του σπιτιού του, εκεί όπου μαζεύονται οι φίλοι του χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος, κάποια γιορτή, κάποιο σημαντικό γεγονός, χωρίς καμιά αιτία δηλαδή, έτσι απλά για να περάσουν μια όμορφη βραδιά.

 Και ήταν πράγματι μια όμορφη βραδιά.

 Μια Διονυσιακή βραδιά!!!.

Ο σπιτονοικοκύρης και η σπιτονοικοκυρά είναι δυο διαλεχτοί υπερήφανοι Έλληνες Πατριώτες, που η φιλοξενία τους σε σκλαβώνει. Σε συγκινεί η τρυφερότητα, η ευαισθησία, το φως και η ζεστασιά της ψυχής τους.

Πάνω από την πόρτα που οδηγεί στην αυλή, μια ταμπέλα έγραφε:     
ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ.

Στην πόρτα μια μικρή ταμπελίτσα κρεμασμένη από μια αλυσίδα έγραφε:
ΑΝΟΙΚΤΟΝ.

Διαβαίνοντας την πόρτα μείναμε εκστατικοί με το θέαμα που αντικρίσαμε. Τραπεζάκια στρωμένα με τα τραπεζομάντιλα του παλιού καλού καιρού, αυτά τα καρώ με τα μπλε και κόκκινα τετραγωνάκια. Ελληνική μουσική, χαμηλός φωτισμός, πάνω από τα κεφάλια μας μια κληματαριά (γεμάτη σταφύλια) που θα τη ζήλευε ο καλύτερος αμπελουργός.

  
Τα παραδοσιακά Ελληνικά μισόκιλα πανω στα τραπέζια, οι παλιές (αντίκες) αλατοπιπεριέρες, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες στους τοίχους με πάντα Ελληνικό περιεχόμενο και θέμα και η τσίκνα από τους πικάντικους μεζέδες του σπιτονοικοκύρη, έφεραν στο νου μας άλλες εποχέες.                          

Μας ταξίδεψαν στις ταβέρνες της Πλάκας, στις ταβέρνες του χωριού με τις μουριές και τις κληματαριές. Στις ταβέρνες που μαζεύονταν οι άνθρωποι να ξεδώσουν, να χαλαρώσουν, να διασκεδάσουν, να γελάσουν, να ξεχάσουν τα ντέρτια και τους καημούς της ζωής.

Όπως τότε γίνονταν όλοι μια παρέα, έτσι έγινε και στην ταβέρνα των φίλων μας. Γίναμε μια παρέα όλοι (συνδαιτυμόνες) όπου ο ταβερνιάρης με την γλυκύτατη σύντροφό του, ικανοποιούσαν την πείνα και τη δίψα μας ασταμάτητα με ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη.

Και οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μια την άλλη.

Ο σπιτονοικοκύρης, μοναδικός στο...ψηστήρι και με τη δικής του πατέντας  ψησταριά  (που θα την ζήλευαν επαγγελματίες κατασκευαστές του είδους), δεν άφηνε παραπονούμενο τον ουρανίσκο μας ούτε για μια στιγμή.

 Η γλυκύτατη σύντροφός του με το παραδοσιακό κρεμαστό του παλιού καιρού (το θυμάστε αυτό που ο "μικρός" του καφενείου πήγαινε τους καφέδες στα γύρω γραφεία), φρόντιζε να μη ...στεγνώνει η γλώσσα μας.

 
 Το φαγητό και το ποτό δεν ήταν πάρα η αφορμή για να ενωθούν οι ψυχές σε κάτι ανώτερο.
Οι συζητήσεις, λίγο από όλα. Από την κατάσταση στην Πατρίδα, στους τόπους καταγωγής του καθενός με τα σχετικά πειράγματα, για το πως ξεκίνησε ο κάθε ένας και έφτασε στην Αμερική εκείνα τα σκληρά πέτρινα χρόνια που η Πατρίδα δεν μπορούσε να κρατήσει τους νέους (κυρίως  και έπαιρναν των οματιών τους για μια καλύτερη ζωή.

 Συγκλονιστική η ιστορία του ερχομού στην Αμερική του Γιάννη και του Παύλου με φοιτητική βίζα.

Ο Παύλος αντιμετώπιζε δυσκολίες με τη βίζα και την τελευταία στιγμή του τηλεφώνησε ο Γιάννης. «Έλα γρήγορα στο αεροδρόμιο σου έβγαλα βίζα. Φεύγουμε αμέσως». Δεν είχε αρκετή ώρα στη διάθεσή του ο Παύλος, έπρεπε να βιαστεί γιατί ίσως έχανε το αεροπλάνο.  Κάποιος ταξιτζής αρνήθηκε να τον παει στο αεροδρόμιο γιατί υπολόγισε ότι δε θα προλάβαινε. Ένας άλλος του είπε «θα σε πάω εγώ αλλά θα κοστίσει κάτι πάρα πάνω γιατί θα αναγκαστώ να ..τρέξω» 
Τελικά έφτασε στην ώρα του ο Παύλος στο αεροδρόμιο και ένας φίλος του λέει. «Στην Αμερική πας, πάρε αυτό γιατί εκεί κάνει πολύ κρύο». Του έδωσε ένα ημίπαλτο (μοτγκόμερυ) που φορούσε. Και του χρειάστηκε, γιατί όταν έφτασαν στην Αμερική δεν πάτησαν το...χώμα της, αλλά πάνω σε δυο μέτρα χιόνι γιατί έπεσαν στην καταστρεπτικότερη χιονοθύελλα που έπληττε τη χώρα.  Ήταν Φεβρουάριος του 1978. Όλοι θυμόμαστε εκείνη τη χιονοθύελλα. 
Δε χάθηκαν στη χιονοθύελλα, άντεξαν, όπως άντεξαν σε όλες τις μπόρες και τις καταιγίδες, δημιούργησαν οικογένεια και εκείνο το βράδυ μιλούσαν με υπερηφάνεια για τα κολέγια και τα Πανεπιστήμια που σπουδάζουν τα παιδιά τους. Και δε θα χαθεί κανένας αν έχουμε γύρω μας καλούς ''ταβερνιάρηδες'' φίλους, να πυρωνόμαστε από τη φλόγα της καλοσύνης και της αγάπης τους.
Οι φίλοι μας εκείνο το βράδυ, απέδειξαν οτι δεν έχει σημασία πόσο μεγάλο είναι το σπίτι σου, αλλά πόσο κόσμο χωράει η καρδιά σου.    
 Υπάρχουν άνθρωποι με Αρετές και αξίες που δίνουν νόημα και ουσία στην ανθρώπινη υπόστασή μας, αν έχουμε τα μάτια και τα αυτιά της ψυχής μας πάντα ανοιχτά θα ...τους βρούμε. Θα πρέπει πρώτα να καθαρίσουμε τα δικά μας τζάμια για να δούμε οτι ...τα ρούχα της γειτόνισσας δεν ήταν βρώμικα όπως νομίζαμε. 
 
Ας κρεμάσουμε κι εμείς μια ταμπελίτσα ( όπως ο φίλος μας ) στην πόρτα της καρδιάς μας που να γράφει ΑΝΟΙΚΤΟΝ και ας αφήσουμε τον ήλιο να τη ζεστάνει, ας αφήσουμε το γέλιο ενός παιδιού να την γεμίσει ευτυχία, το κελάηδημα ενός αηδονιού να την πλημμυρίσει χαρά, το άρωμα του γιασεμιού να την γεμίσει άρωμα αγάπης. 
Τότε δε μπορεί ...θα γίνουμε καλύτεροι.

ΥΓ. Ο φίλος με παρακάλεσε να μην δημοσιεύσω φωτογραφίες και θα σεβαστώ την επιθυμία του.

Saturday, July 22, 2017

ΣΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ


 



 Αθάνατο Ελληνικό καλοκαίρι με τα πανηγύρια στο... φόρτε τους.

Ανά δυο - τρεις - πέντε μέρες μια γιορτή. Κάποιο εκκλησάκι θα έχει την ... τιμητική του, είτε βρίσκεται στην πλατεία του χωριού, η σε κάποιο ύψωμα, η σε κάποια ρεματιά σκεπασμένο από πανύψηλα πλατάνια που θαρρείς οτι το προστατεύουν από τα …στοιχειά της φύσης.

Οι θρησκευτικές εορταστικές εκδηλώσεις - τα θρησκευτικά πανηγύρια - δηλαδή, είναι μια πανάρχαια συνήθεια όπου κατά τη διάρκειά τους γίνεται συνήθως λειτουργία, περιφορά της εικόνας και συνδυάζονταν με την οργάνωση αγορών, που όχι μόνο εξυπηρετούσαν τους πανηγυριστές αλλά και ανέπτυσσαν τις οικονομικές σχέσεις διαφόρων περιοχών.

Τα πανηγύρια διεξάγονται κατά κύριο λόγο σε υπαίθριους χώρους και συνοδεύονται με φαγητό, τραγούδια και χορούς.

Μικροπωλητές και πραματευτάδες ήταν πάντα παρόντες και πολλές φορές οργανώνονται μεγάλες εμποροπανηγύρεις και ζωοπανηγύρεις.

Αυτές οι συνήθειες μεταφέρθηκαν αργότερα στα Χριστιανικά χρόνια, όπου κάθε περιοχή - οικισμός - πανηγύριζε τον προστάτη Άγιό του.

Η σημερινή μορφή του πανηγυριού είναι πολύ διαφορετική από τα παλιά χρόνια. Τότε που δεν υπήρχαν οι ανέσεις που έχουμε σήμερα. Τότε οι άνθρωποι έδιναν το δικό τους αγώνα να επιβιώσουν στα κακοτράχαλα βουνά και στο άγριο τοπίο.

Τα πανηγύρια ήταν μια όαση, μια στιγμή ξενοιασιάς, μια ευκαιρία για διασκέδαση.

Περιμέναμε το πανηγύρι όλο το χρόνο. Θα ερχόταν ξένος κόσμος από τα γύρω χωριά, ενώ δεν ήταν λίγοι οι ξενιτεμένοι που είχαν επιλέξει εκείνη την ημέρα να επισκεφτούν τον τόπο τους.

 


Ντόπιοι οργανοπαίχτες έπιαναν την  άκρη τους στην πλατεία και έστηναν την ορχήστρα τους.

Μπροστά τους, ένα τραπεζάκι με τα ποτηράκια τους (να δροσίζονται οι άνθρωποι) και κάτω από το τραπέζι ένα πανεράκι όπου έριχνε το χρήμα κάθε παρέα που χόρευε. ''Χαρτούρα'' το λέγανε αλλά συνήθως ήταν.. ψιλά γιατί τα χαρτονομίσματα ήταν.. ακριβά.

 



 Χρόνια αργότερα, το ρεύμα έφερε μεγάλες αλλαγές στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων του χωριού.

Ορχήστρες με ενισχυτές και ηλεκτρικά όργανα, έδωσαν άλλη διάσταση.

Ο χορός γινόταν σε κάποιο μαγαζί με φαγητό, και κρύα μπίρα. Οι παρέες έπαιρναν σειρά για να χορέψουν. Η ορχήστρα έδινε χαρτάκια με αριθμό ''προτεραιότητας'' και μία-μία οι παρέες χόρευαν τα τραγούδια της αρεσκείας τους.

Ήταν αρκετές οι φορές που γίνονταν και παρεξηγήσεις πάνω στο χορό.

Εγώ έχω κάποια σχέση με τα πανηγύρια κι όσοι έχουν κλείσει τα 39 θα θυμούνται οτι ήμουν μέλος ενός συγκροτήματος.

Θυμάμαι σε  ένα πανηγύρι 21 Μαΐου του Αγ. Κωνσταντίνου στην Πελλάνα, η ορχήστρα φώναξε κατά λάθος δυο παρέες να έρθουν για χορό και έγινε… σύρραξη.

Μια άλλη φορά, στο πανηγύρι του χωριού μας, έρχεται κάποιος και μου λέει: «Ο Κ...έχει νευριάσει και περιμένει όταν τελειώσετε να σε... βαρέσει». Δεν φωνάξαμε - λέει - το νούμερό του, ενώ δεν είχε έρθει η σειρά του ακόμα.

Έχω βέβαια και ωραίες αναμνήσεις.

Σε ένα πανηγύρι της Ζωοδόχου πηγής στα Καλύβια της Σοχάς έξω από τη Σπάρτη σε μια καταπληκτική τοποθεσία με πλατάνια και νερά, έγινε ένα τρικούβερτο γλέντι μέχρι πρωίας. Ίσως να ήταν χιλιάδες ο κόσμος.

Καθώς η εξέδρα της ορχήστρας ήταν λίγο υπερυψωμένη, έβλεπα μια λαοθάλασσα να χορεύει και να διασκεδάζει. Αισθάνθηκα μια ψυχική ευχαρίστηση γιατί με την κιθάρα μου συνέβαλα κι εγώ σε αυτό.

 
Το μπουζούκι ήταν η μεγάλη μου αγάπη, αλλά για τις ανάγκες του συγκροτήματος έπαιζα κιθάρα.

.
Υπολογιστές (κομπιούτερς) δεν υπήρχαν τότε, αλλά είχαμε αρκετά  ''Likes'' αν κρίνω από την ζήτηση που είχαμε σαν συγκρότημα.

Σπάρτη, Γύθειο μέχρι και  Καλαμάτα είχε φτάσει η ...χάρη μας!.

Σε έναν ''Αμερικάνικο'' γάμο στη Σπάρτη, ο Πατέρας της νύφης έμεινε απόλυτα ευχαριστημένος και το φιλοδώρημα που μας έδωσε, ήταν μεγαλύτερο από την πληρωμή που είχαμε συμφωνήσει.

Αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα, διασκέδαζα κι εγώ με τον κόσμο και ποτέ δεν με απασχόλησε το πόσα λεφτά πιάσαμε.

Sfvhhye



 Επειδή όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, έμειναν τα πανηγύρια, άλλαξαν όμως τόπο και τρόπο. Τέρμα οι πλατείες και τα στενόχωρα μαγαζιά. Τέρμα τα χαρτάκια με τις παραγγελιές, τέρμα η ''χαρτούρα'' και οι παρεξηγήσεις.

Πολιτιστικοί σύλλογοι και άλλοι φορείς έχουν ''αναλάβει'' τα πανηγύρια σε μεγαλύτερους χώρους όπως προαύλια σχολείων, ακόμα σε γήπεδα με φημισμένες ορχήστρες που παίζουν ασταμάτητα χορούς και τραγούδια για όλα τα γούστα.

 


Στο όμορφο και πρωτότυπο (για την εποχή) μπαράκι του Μιχάλη Αντώνακα, τη σπηλιά, που ήταν το πρώτο μαγαζί που φιλοξένησε ορχήστρα, ήμουν κι εγώ εκεί δίνοντας… ρεσιτάλ με το μπουζούκι μου.

 



Ήταν η δεκαετία του 1970. Μακρύ μαλλί και καμπάνα παντελόνι

 

 
 
Αθήνα 1973. Τρεις φίλοι, τρεις νέοι, τρία παιδιά, είχανε δημιουργήσει το δικό τους συγκρότημα.

Αριστερά η αφεντιά μου, στο μέσον ο ξάδελφός μου Γιώργος Πουλίδης (εργάζεται στην ΕΡΤ κινηματογραφιστής) και δεξιά ο Σωτήρης (σήμερα επαγγελματίας ντραμίστας).


 

 

          Αμερική. Γάμος, με το συγκρότημα του Κώστα Μακρίδη.
 
                         
             Χρόνια πολλά σε όλους.