Saturday, June 23, 2018

ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ


 


 

Θυμάστε  όταν ήμασταν μικρά που γράφαμε σε ένα όμορφο τετράδιο με σχέδια και χρώματα; Θυμάστε που γράφαμε ότι μας κατέβαινε και το κρύβαμε από τους γονείς μας και από τους δασκάλους μας;

 Θυμάστε πως το λέγανε αυτό το τετράδιο; Ναι. Έτσι  το λέγανε. Λεύκωμα!. Ήταν το μαθητικό μας Λεύκωμα. Κάτι σαν ομαδικό ημερολόγιο. Ήταν το face book εκείνης της εποχής, χειροποίητο και χειρόγραφο.

Ήταν η διασκέδασή μας, ένας τρόπος επικοινωνίας αγνός και αθώος, μυστικός και μαρτυριάρικος μιας γλυκιάς εποχής, τα κρυφά μας ανομολόγητα πάθη, οι ασήμαντες αμαρτίες μας, όλος ο κόσμος σ' ένα τετράδιο με τα μάτια του μικρού παιδιού. Εκεί ήταν κρυμμένα όλα τα μυστικά μας όλοι οι πόθοι μας όλα τα θέλω μας...όλα εκείνα που ακουμπούσαν την αθώα ψυχή μας. Η επικοινωνία μας χωρίς ενδοιασμούς χωρίς κριτική.

 Μπορούσες να γράψεις ότι ήθελες χωρίς καμία λογοκρισία. Από αστείες απαντήσεις μέχρι σοφά λόγια. Μπορούσες να αποκαλύψεις η να εξομολογηθείς τον έρωτά σου χωρίς να σε κρίνει η να σε περιγελάσει κάποιος.

Συνήθειες, χόμπι, σκέψεις, συναισθήματα, όνειρα και (κυρίως) ανομολόγητοι έρωτες. Μπορούσες ακόμα να κάνεις επίδειξη γνώσεων με ρύσεις, παροιμίες και μικρά ποιηματάκια.

Κόβαμε φωτογραφίες από περιοδικά με ηθοποιούς και τραγουδιστές και στολίζαμε την κάθε ερώτηση και πολλές-πάρα πολλές- κατακόκκινες καρδούλες ζωγραφισμένες με το χέρι η κομμένες κι αυτές από κάποιο περιοδικό με τα αρχικά εκείνου που είμαστε ερωτευμένοι.

 


 Ήταν ένα καρδιο (ψυχο) γράφημα γιατί μέσα από τα γραφόμενα μπορούσες να καταλάβεις τον χαρακτήρα, την ψυχολογική κατάσταση, τον τρόπο σκέψης και τις επιθυμίες του καθ’ ενός. Το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσαμε, μας απελευθέρωνε και βοηθούσε να αφήσουμε πιο εύκολα τον εαυτό μας να αποκαλυφθεί.

Τα ψευδώνυμα ήταν κυρίως κάποιες φανταχτερές λέξεις για να εντυπωσιάζουν. «Κυκλάμινο», «Ματωμένο ηλιοβασίλεμα», «Νούφαρο», «Σούπερμαν», ονόματα ηθοποιών, τραγουδιστών, ποδοσφαιριστών.

Δεν υπήρχαν σειρές στο τετράδιο κι ο καθένας έγραφε ότι ήθελε και όπως ήθελε γιατί υπήρχαν ζωγραφιές, φωτογραφίες, εικόνες, αυτοκόλλητα.

 


 

Κάποιες φορές αν μια απάντηση δεν άρεσε στα αγόρια, άρχιζε ένας …πόλεμος εναντίων των κοριτσιών.

Πολλές οι ερωτήσεις.

«Πως θυμάσαι το πρώτο σου ραντεβού», «πως περνάς τις λεύθερες ώρες σου», «έχεις αληθινούς φίλους», «πως ένιωσες στο πρώτο σου φιλί», «αγαπάς τα παιδιά», «τι σημαίνει για σένα το sex δίχως έρωτα», «Ποια η γνώμη σου για τον γάμο», «πόσο τελικά κρατάει ένας έρωτας» και πολλές ακόμα έξυπνες ερωτήσεις, με εξυπνότερες και ..πονηρές απαντήσεις.

 


 

Για παράδειγμα, στην ερώτηση… τι εστί ανήρ, μια απάντηση ήταν: ανήρ εστί ντομάτα γεμιστή.

Τότε τα αγόρια περνούσαν στην αντεπίθεση με ανάλογες απαντήσεις στην ερώτηση τι εστί γυνή, όπως: «Τι μπορεί να εστί η Εύα που εξαπάτησε τον Αδάμ εκτός από κακό»;

Τι θα λέγατε να θυμηθούμε μερικές από εκείνες τις πικάντικες απαντήσεις που γράφαμε τότε.

Τι εστί έρως.

«Ένα από τα συστατικά της αγάπης».

«Ένας πυρετός που αργά η γρήγορα περνάει».

«Έρως, έρως σαλαμάκι αέρος που το τρώνε τα κορίτσια και φουσκώνει η ..κοιλίτσα».

Πολλές φράσεις-ατάκες έχουν μείνει στην ιστορία μέσα από αυτά τα λευκώματα, καθώς επίσης και πολλά όμορφα στιχάκια.

«Το αίμα στάζει στην καρδιά κι έχει η καρδιά μου πόνο απ’ την πληγή που μ’ άνοιξες τον περασμένο χρόνο».

«Από τα μάτια πιάνεται στα χείλη κατεβαίνει κι αν κατεβεί πιο χαμηλά σε εννέα μήνες βγαίνει».

«Ρώτησα την αμμουδιά το τι εστί αγάπη κι εκείνη μου απάντησε έρωτας πόνος δάκρυ».

Τι εστί φιλία.

«Φιλία άνθος σπάνιο, όπου ανθεί σπανίως, μα σαν ανθίσει μια φορά, ριζώνει αιωνίως».

«Δεν μπαίνω στον κόπο να απαντήσω αφού δεν υπάρχει».

«Διαμάντι σπάνιο, άρα πολύτιμο».

«Η φιλία είναι ένας κρίκος, ένας γόρδιος δεσμός, που ο Αλέξανδρος ο ίδιος, δεν τον έλυσε κι αυτός».

Μερικοί διέθεταν και (ποιητικό) χιούμορ. «Φιλία δεν υπάρχει πια, την πάτησε το τρένο, γιατί ο βλάκας ο οδηγός , δεν πάτησε το φρένο».

Τι εστί φιλί. Ανταλλαγή μικροβίων.

Τι εστί γυνή. «Γυνή εστί Βασίλισσα στο θρόνο καθισμένη και δίπλα της να κάθονται οι άντρες οι βλαμμένοι».

«Μα τι άλλο.. το στολίδι της φύσης».

«Το πλάσμα που από τα σπλάχνα του αναβλύζει η ζωή».

«Γάτα με…πέταλα».

Ποιο είναι το αγαπημένο σου μάθημα. «Το διάλειμμα».

Τι εστί σεξ; «Η ταυτόχρονη ψυχική και σωματική συνένωση δύο κορμιών».

«Η απόλαυση όπως αυτή του φαγητού. Πρέπει να τρώμε για να ζήσουμε, άρα επιβάλλεται να… πάλι για να ζήσουμε».

 
Ο ιδιοκτήτης του λευκώματος λεγόταν ''κτήτωρ''. Αυτός έγραφε τις ερωτήσεις και όλοι οι συμμετέχοντες απαντούσαν χρησιμοποιώντας ένα ψευδώνυμο για να μην ξέρει κανένας ποιος είναι.

 Οι πιο συνηθισμένες ερωτήσεις ήταν: Τι εστί λεύκωμα; Τι εστί γυνή και τι εστί ανήρ; ( Να και τα Αρχαία Ελληνικά ). Τι εστί αγάπη; Τι εστί φιλί; Τι εστί έρως; Τι εστί γάμος; Τι εστί οικογένεια; Τι γνώμη έχεις για τον κτήτορα;  

Οι περισσότερες απαντήσεις ήταν ένα κομπλιμέντο για τον ιδιοκτήτη του λευκώματος.

 



Και η τελευταία..''Βγάλτε τις μάσκες''.

Εκεί έπρεπε να γράψουν το αληθινό τους  όνομα. Όλοι ήξεραν το ψευδώνυμο του καθενός αλλά δεν το μαρτυρούσαν. «Aστεράκι» ήταν η Μυρτώ, «Σκρούτζυ» ο Βίλλυ, «Ξυνή σαλαμούρα» η Νόρα, «Ruby baby» η Κατερίνα, «Πράκτωρ 007» ο Θεόδωρος, «call girl» η Κική, «Jim Dynamite» ο Δημήτριος, «Είμαι μια ψεύτρα» η Τζένη, «Ρούντυ» ο Κώστας , «Κλέρη» η Κική, «Έλβις Πρίσλεϊ» η Άννα –Μαρία, «Τραγουδιστής του δρόμου» ο Ιωάννης, «Ο» η Ελισάβετ ακόμα υπήρχαν αστεία, παραπλανητικά, αισιόδοξα, λυπητερά, ρομαντικά  και μερικά υπερβολικά  όπως «Ο θάνατος αγαπά τις ξανθές».

Μέσα σε εκείνο το τετράδιο αγαπούσαμε, ζηλεύαμε, αγωνιούσαμε, ονειρευόμαστε, εκεί ακουμπούσαμε την ευτυχία μας!. Ήταν ο καλύτερος χώρος για να.....χωρέσει το άνοιγμα της εφηβικής μας ψυχής. Έμοιαζε με ουρανό που στην αγκαλιά το χωρούσαν τα πάντα, ήλιος που με την θέρμη του ζέσταινε τις επιθυμίες μας αυτό το…αγαπημένο και…χαρούμενο τετράδιο.

Eυτυχισμένα και ανέμελα χρόνια!

 

Λ  εύκωμα
Ε  στί
Υ  πέροχο
Κ  αρνέ
Ω  ραίων
Μ  αθητικών
Α  ναμνήσεων

Monday, April 2, 2018

ΣΚΕΨΕΙΣ...


    Βρισκόμαστε μια ανάσα πριν από τις εορτές του Πάσχα και σκέφτομαι πως θα
ήταν η ζωή μας δίχως Κυριακές, δίχως εορτές, όχι μόνο τις ΄΄μεγάλες΄΄(μεγάλες γιορτές  συνηθίζουμε  να ονομάζουμε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα), αλλά κάθε γιορτή που ΄΄μαζεύει΄΄ την οικογένεια, καθώς είναι πολλοί εκείνοι που ταξιδεύουν από πολύ μακριά για να βρεθούν με την οικογένειά τους εκείνες τις μέρες.
Πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς την προσμονή και την καρτερία της γιορτής, που σπάει την μονοτονία και τις συνήθειες της καθημερινότητας, αλλά και δίχως σκέψεις για το νόημα της.
Τα Χριστούγεννα γιορτάσαμε την γέννηση, την ενανθρώπιση  του ιδρυτή της εκκλησίας, Ιησού Χριστού.
Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε την Ανάστασή Του.
Οδεύει προς το μεσουράνημά του το «γλυκό έαρ» με τους ανθηρούς λειμώνες του και οι άνθρωποι ετοιμάζονται να αναστηθούν μαζί Του.
Δοξαστικές μυρσίνες και ύμνοι εκκλησιαστικοί απείρου κάλλους θα πλημμυρίσουν τους ναούς της Χριστιανοσύνης.
Τα «πάθη τα σεπτά» έφτασαν και μαζί με αυτά πλησιάζει και ο θάνατος του θανάτου.
Στην εκκλησία, μας δίνεται η ευκαιρία να ''συναντήσουμε'' τον Λυτρωτή μας Θεό. Να προσευχηθούμε, να δημιουργήσουμε μια σχέση μαζί Του καθημερινή, να Τον δεχτούμε σαν Πρόσωπο κι όχι σαν μια  Ανώτερη δύναμη όπως συνηθίζουμε πολλές φορές να λέμε και πέφτουμε μάλιστα πολύ χαμηλά όταν επικαλούμαστε αυτή τη δύναμη να μας προστατεύσει από τα κακά της ζωής που εμείς δημιουργούμε.
Ακόμα ζητάμε να μας βοηθήσει να  κερδίσουμε κάποιο λαχείο, να αποκτήσουμε λεφτά και πλούτη, χωρίς να σκεφτούμε οτι είμαστε περαστικοί σαν τα διαβατάρικα, τα αποδημητικά πουλιά, που πετούν, φεύγουν και χάνονται. Πασχίζουμε να ορίσουμε την ύπαρξή μας και το πέρασμά μας μέσα στον χρόνο τον οποίον επιμένουμε να μετρούμε με κάποιου ρολογιού τους δείκτες, ενώ εκείνος ( ο χρόνος) μας βασανίζει με τον δικό του τρόπο μέσα από την αεικίνητη αέναη και δολοφονική ανακύκλωσή του.
Το γιορτινό τραπέζι βέβαια έχει τον πρώτο λόγο σε αυτές τις γιορτές, που αν έχει προηγηθεί νηστεία (κάποιες γιορτές την ''απαιτούν''), δίνει  ιδιαίτερη χροιά στη γιορτή.
Το άνοιγμα των δώρων από την άλλη, η συνάφεια και η ''μάζωξη'' των μελών της οικογενείας, είναι στοιχεία που δίνουν ποιότητα και ουσία όχι μόνο εκείνη την ημέρα, αλλά γενικά στη ζωή μας.    
Είναι νωπές ακόμα οι μνήμες, από τη  χαρά και την εμπειρία της Γιορτής των Χριστουγέννων.
Μετά το γιορτινό τραπέζι αρχίζουν (ατέλειωτες) συζητήσεις. Είναι κι αυτές μέρος της χαράς της ημέρας.
Στη συντροφιά ήταν άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, νέοι με μαθητεία σε πανεπιστήμια, επαγγελματίες, ιδιοκτήτες καταστημάτων και απλοί εργάτες.
Η συζήτηση είχε λίγο απ’ όλα. Αθλητικά, πολιτικά, περί ανέμων και υδάτων, για την παγκόσμια οικονομία και καταλήγουμε (σχεδόν) πάντα γύρω από θρησκευτικά
θέματα.
Για Τον Θεό, για την δημιουργία μας, για την κτήση ολόκληρη και για την αρχή πριν την αρχή. Τι είναι ζωή από που ξεκινά η ύπαρξή μας, ποιος μας έφτιαξε και γιατί, τι είναι Θεός και που βρίσκεται.
Η συζήτηση συνεχιζόταν με ενδιαφέρον και ο κάθε ομιλητής προσπαθούσε να πείσει για την εγκυρότητα και ορθότητα της δικής του γνώμης.
Ακούστηκαν πολλές και καλές θα έλεγα απόψεις και συλλογισμοί κυρίως γύρω για  το θέμα της ύπαρξης του θεού από σωστά σκεπτόμενους ανθρώπους απαλλαγμένους από φανατισμό και μονόχνοτη σκέψη.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση κάτι που είπε ένας 17χρονος αφού είχε ακούσει όλες τις απόψεις και αυτό κράτησα από την όλη συζήτηση.
«Και τίποτα να μην υπάρχει (μετά θάνατον), εγώ θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει κάτι για να έχει νόημα να ζω. Να ''πιάσει τόπο'' ό,τι κάνω στη ζωή μου. Να παλεύω για το καλύτερο και να δικαιωθώ κάποτε, διαφορετικά δεν θα έχει καμία αξία ό,τι κι αν κάνω στη ζωή μου». 



Saturday, January 27, 2018

ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ


 

Η ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ

 

Ασφυκτικά γεμάτη, Sold out, ήταν η αίθουσα εκδηλώσεων της εκκλησίας ''Κοίμηση της Θεοτόκου'' της πόλης Woburn βορείως της Βοστώνης, στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης Βασιλόπιτας της Ομοσπονδίας Ελληνοαμερικανικών Σωματείων.

Στην εκδήλωση παρόντες  ήταν αξιωματούχοι της παρούσης αλλά και προηγουμένων διοικήσεων της Ομοσπονδίας.  

Παρουσιαστής ήταν ο κ. Τραβαγιάκης ο οποίος ξεκίνησε με μια μαντινάδα. «Το δυο χιλιάδες δέκα οχτώ, ρόδι γλυκό να γίνει, ο κάθε σπόρος μια χαρά ολοχρονίς να δίνει».

 

 
Μίλησαν πολλοί. Όλοι καλοί ομιλητές και στο επίκεντρο των ομιλιών ήταν το Μακεδονικό θέμα καθότι η εκδήλωση γινόταν δύο μέρες πριν το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης.

Την βραδιά τίμησαν: Ο γενικός πρόξενος κ. Στράτος Ευθυμίου, ο γερουσιαστής από την διπλανή πολιτεία Ροντ Άιλαντ κ. Λεωνίδας Ραπτάκης, πρόεδροι και αξιωματούχοι συλλόγων και σωματείων, επιστήμονες από την περιοχή της Βοστώνης και φίλοι της Ομοσπονδίας.

Σε κάθε τραπέζι υπήρχε μια βασιλόπιτα φτιαγμένη από την κ. Φώτου, γραμματέα της Ομοσπονδίας. Απόδειξη της νοστιμιάς της  βασιλόπιτας, ήταν η λίγη ζάχαρη που είχε απομείνει στις πιατέλες.

 Ο παρουσιαστής της βραδιάς αναφέρθηκε στις βασιλόπιτες και στην κ. Φώτου λέγοντας ότι αυτή η κυρία, όταν ήταν 14 χρονών έκανε μια ''ηρωική'' πράξη.

Το ''έσκασε'' μια νύχτα για την Ελλάδα μαζί με τον Πατέρα της από την Αλβανία του Χότζα με κίνδυνο της ζωής της.

Με πρόσχημα να ευχαριστήσω την κ. Φώτου για την νοστιμιά της  βασιλόπιτας, την πλησίασα και έπιασα κουβέντα μαζί της για εκείνο το τόλμημα.

Η κατάσταση της εποχής Χότζα, λίγο πολύ είναι γνωστή σε όλους μας.

«Δεν μας άφηναν να μιλάμε Ελληνικά, να πηγαίνουμε στην εκκλησία και όλα αυτά που ξέρετε» μου είπε η κ. Φώτου.

Ο Πατέρας της ήταν γεωπόνος στο επάγγελμα και ήξερε τα κατατόπια στα σύνορα. Πολλές φορές πριν το ''επιχείρημα'' πήγαινε και βολιδοσκοπούσε το μέρος. Ήξερε πότε αλλάζουν οι σκοποί και κρατούσε πριόνια και τσεκούρια να δικαιολογηθεί ότι πάει να κόψει ξύλα.

Την ρώτησα «γιατί μόνο εσύ με τον Πατέρα σου κι όχι ολη η οικογένεια».

«Αν μας έβλεπαν όλους μαζί, δεν θα έπιανε η δικαιολογία ότι πάμε για ξύλα. Θα  υποψιαζόντουσαν ότι κάτι σχεδιάζουμε».

Αφού μελέτησαν προσεχτικά όλες τις κινήσεις μια βραδιά το ''έσκασαν'' και σε λίγα λεπτά βρέθηκαν στην Ελλάδα. Η υπόλοιπη οικογένεια έμεινε πίσω, αλλά ύστερα από 2-3 χρόνια άνοιξαν τα σύνορα και βρέθηκαν πάλι όλοι μαζί.

Η κ. Φώτου συνεχίζει να είναι μαχητική όπως τότε στα 14 της. Είναι γραμματέας της Ομοσπονδίας και αγωνίζεται μέσω αυτής για την γλώσσα μας, για τον πολιτισμό, για κάθε τι Ελληνικό.

Αν μη τι άλλο, της αξίζει ένα μπράβο και ένα ευχαριστώ.


 

Την παράσταση έκλεψε μια ομάδα μικρών παιδιών που έψαλλαν τα κάλαντα και μαντινάδες για τον καινούργιο χρόνο.

Η βραδιά επιφύλασσε (τουλάχιστον για μένα) μια έκπληξη.

Σε ένα σημείο της ομιλίας του ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας κ. Βασίλειος Καυκάς, ανέφερε οτι «απόψε είναι εδώ μαζί μας ο Έλληνας αξιωματικός ιπτάμενος εν αποστρατεία κ. Θωμάς Βρακάς».

 Τότε όλη η αίθουσα ξέσπασε σε ένα μεγάλο χειροκρότημα. 

Εγώ στο άκουσμα του ονόματος Βρακά, ταράχτηκα.

Να είναι αυτός; σκέφτηκα. Αν είναι, τον ξέρω. Όχι προσωπικά, αλλά μου είναι γνωστός από ένα κατόρθωμα που έκανε πριν από 23 χρόνια.

Θυμήθηκα την ιστορία του. 

Ζήτησα από τον Πρόεδρο να με φέρει σε επαφή με τον σμηναγό.

Σε λίγο του έσφιγγα το χέρι λέγοντας:  Κύριε Βρακά χαίρομαι πολύ που....«Αν θέλεις να τα πάμε καλά Γιώργη - μου λέει - θα με λες Θωμά και μην  αρχίσεις κι εσύ να μου μιλάς για κατορθώματα και ηρωικές πράξεις σαν τους άλλους.

Τότε, τι ήταν αυτό που έκανες με το αεροπλάνο» του λέω.

 «Ήταν μια εκδρομή» μου λέει.

Μάλιστα. Μια εκδρομή!!.

Ήταν σμήναρχος της Πολεμικής μας Αεροπορίας όταν στις 21 Αυγούστου του 1994 χωρίς να ρωτήσει κανέναν πήρε ένα ψεκαστικό αεροσκάφος της Π.Α. από την Κέρκυρα και ''πέταξε'' πάνω την ( Βόρειο Ήπειρο) στην Χιμάρα και στους Αγ. Σαράντα σκορπίζοντας χιλιάδες προκηρύξεις όπου στην μια πλευρά είχαν την Ελληνική σημαία και από την άλλη έγραφαν:  « Μπερίσα και Μέξι θα φύγετε μέχρι να φέξει». 

 
Η τολμηρή και παράτολμη αυτή πράξη του Βρακά, έδωσε ελπίδα και δύναμη στον λαό της Βορείου Ηπείρου  που υπέφεραν από το ανθελληνικό καθεστώς του Μπερίσα. 
Ο Σμήναρχος Θωμάς βρακάς ήταν πιλότος στα μαχητικά της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας κι εκτοπίστηκε στα ψεκασρικά αεροσκάφη.
Τους λόγους της μετάταξής του, τους αντιλαμβάνεται και ο πλέον αδαής.
Σε όσων τα χέρια έπεσε αυτή η προκήρυξη, την κράτησαν σαν να ήταν κάτι ιερό. Οι Αλβανοί δεν ασχολήθηκαν με την περίπτωση Βρακά γιατί είχαν άλλα θέματα στο εσωτερικό τους. Ίσως και να μην έμαθαν οτι κάποιο ''εχθρικό'' αεροπλάνο μπήκε στο εναέριο χώρο τους.
Πέταξε χαμηλά για να μην τον ''πάρουν χαμπάρι'' τα ραντάρ πήγε και γύρισε σαν κύριος.
Ήξερε τι έκανε και τι τον περίμενε για αυτό πήγε και ενημέρωσε ο ίδιος τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ.
Αυτό κι αν ήταν τι; Πως να το ονομάσω. Θάρρος, Θράσος, μαγκιά, λεβεντιά, φιλότιμο; Μάλλον όλα μαζί.

Για όσους έχουν υπηρετήσει στο στρατό ξέρουν τι πειθαρχία και τι σεβασμός απαιτείται από τους μικρότερους προς τους μεγαλύτερους σε ηλικία και βαθμό. Εάν αντιμιλήσεις σε έναν λοχία - ο οποίος είναι έφεδρος και υπηρετεί την θητεία του κι αυτός σαν όλους τους στρατιώτες - και σε ''βγάλει αναφορά'' θα τιμωρηθείς με φυλακή για ανυπακοή σε ανώτερο.
 
Σκεφτείτε τώρα ο Βρακάς πήγε μόνος του και ανέφερε το τι έκανε στον αρχηγό ολόκληρου του στρατού. Τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΕΘΑ).  

Τιμωρήθηκε βέβαια. Πέρασε αεροδικείο, φυλακίστηκε και  αποπέμφθηκε από την αεροπορία με τις εξής κατηγορίες: Παράνομη χρήση στρατιωτικού αεροσκάφους. Παράβαση κανόνων εναέριας κυκλοφορίας. (Δεν τρακάρισε με άλλο αεροπλάνο, αλλά πετούσε χαμηλά για να μην τον πιάσουν τα ραντάρ). Διέλευση σε εναέριο χώρο ξένης χώρας σε καιρό γενικής επιστράτευσης και διατάραξης των σχέσεων της Ελλάδας με άλλη χώρα.
Και ξέρετε ποιες ήταν οι σχέσεις της Ελλάδας με την Αλβανία τότε; Ήταν τότε που οι Αλβανοί φοβούμενοι την Ελληνοποίηση (αυτονομία) της νότιας  Αλβανίας, είχαν αρχίσει ένα ανελέητο διωγμό στους Έλληνες της περιοχής και τους τραβούσαν στα τμήματα για ανακρίσεις με αποκορύφωμα την δίκη των στελεχών της Ομόνοιας.  Είναι σε όλους γνωστά αυτά τα γεγονότα.

 Ήθελα όμως νάξερα, η Τουρκία, τιμωρεί η επαινεί τους πιλότους της που παραβιάζουν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας δεκάδες φορές την ημέρα.
Μάλλον το δεύτερο γιατί αν τους τιμωρούσε, τώρα δεν θα είχε ούτε έναν στην αεροπορία της.

Δεν έχω πρόθεση να κατασκευάσω ήρωες, αλλά νομίζω οτι άνθρωποι σαν τον Σμηναγό Βρακά είναι χρήσιμοι. 
Να ωφεληθούμε όχι από το θράσος τους (που κι αυτό το χρειάζεται κάπου-κάπου), αλλά από το θάρρος, την τόλμη, την λεβεντιά και την αποφασιστικότητά τους. Χρειαζόμαστε τέτοιους ανθρώπους που παίρνουν τολμηρές αποφάσεις.
 
 

 

 
Σκεφθείτε τι θα έκανε αν του ζητούσαν να υπερασπιστεί την Πατρίδα.

Αλλά τι λέω τώρα. Εδώ φυλακίσαμε τον Κολοκοτρώνη, τον Βρακά θα αφήσουμε έξω.