Monday, April 24, 2017

ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ

 
 
 
 
 
«Η ορθή λειτουργεία του ανθρώπου είναι να ζει, όχι να υπάρχει».
Jack London  ( Αμερικανός συγγραφέας ).
Κατά την διάρκεια της ζωής μας πάνω στη γη, γινόμαστε μάρτυρες η και αποδέκτες κάποιων γεγονότων, άλλοτε ευχάριστων κι άλλοτε δυσάρεστων που δεν αξιολογούμε ούτε τα μεν ούτε τα δε για αυτό που είναι. Θα μπορούσαμε δηλαδή να δούμε τα ευχάριστα σαν κάποιο δώρο και τα δυσάρεστα σαν δοκιμασία. Εμείς όμως τα ευχάριστα τα εκλαμβάνουμε απλά σαν τυχαία περιστατικά και σαν δεδομένα κι όχι σαν ευλογία.
Τα δυσάρεστα και όποιες δοκιμασίες μας βρίσκουν τα θεωρούμε ατυχίες και λέμε... "γιατί σε μένα" κι όταν δεν βρίσκουμε απάντηση στην ερώτηση λέμε.. "δε βαριέσαι έτσι είναι η ζωή" και δεν τα βλέπουμε σαν ευκαιρίες να ψάξουμε τον εαυτό μας να μπούμε βαθύτερα μέσα μας μήπως ανακαλύψουμε κάποιο μυστικό της ύπαρξής μας και βγάλουμε προς τα έξω έναν καλύτερο εαυτό. 
Σκεπτόμενοι κατ' αυτόν τον τρόπο νομίζω είμαστε χαμένοι γιατί ούτε τη χαρά βιώνουμε με όλο μας το είναι, αλλά ούτε και τις προκλήσεις δεχόμαστε, με ότι άλλο αυτές συνοδεύονται. Υποτιμούμε την ευτυχία και αποφεύγουμε την δυστυχία.
Εκεί ζούμε. Στο γνωστό και στο δοκιμασμένο. Αυτό που ξέρουμε και εμπιστευόμαστε, είμαστε εντάξει με τον εαυτό μας και κάπως μας βολεύει αυτό. Είναι σαν να βάζουμε τον αυτόματο πιλότο στη ζωή μας κι όλες οι μέρες μοιάζουν ίδιες γιατί κάνουμε τα ίδια πράγματα.
Θα έχει περάσει ένας χρόνος χωρίς να έχουμε ζήσει πραγματικά, θα είμαστε ευχαριστημένοι βλέποντας τα παιδιά να πηγαίνουν πανεπιστήμιο, αλλά εμείς θα έχουμε χάσει την παιδική τους ηλικία.
Αργότερα, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και κάνουμε τον απολογισμό μας, τότε που  θα έχουν καταλαγιάσει θύελλες και καλοσύνες, ενώ εμείς θα έχουμε πάρει αποστάσεις κι από τα δυο, τότε με έκπληξη θα διαπιστώσουμε οτι εκείνα που είχαμε ονομάσει αρνητικά και δυσάρεστα δεν ήταν τόσο, η τουλάχιστον είχαν μερικά θετικά στοιχεία. Τα άλλα δε, που  θεωρήσαμε απλά και ευχάριστες συγκυρίες, ίσως να είχαν μεγαλύτερη αξία από αυτή που τους είχαμε δώσει τότε. 
Θα φτάσουμε στα γηρατειά, θα κοιτάξουμε πίσω τη ζωή μας και θα μετανιώσουμε για αυτά που κάναμε μα περισσότερο για οτι ΔΕΝ κάναμε.
Το άσχημο είναι οτι την ώρα του απολογισμού και παρά το οτι είμαστε σε θέση να διακρίνουμε την ουσία, έχουμε χάσει κάτι πολύ σημαντικό. Την ίδια τη ζωή. Το τώρα. Τον πλούτο του κάθε σήμερα.
Δεν είναι όλες οι μέρες καλές, έχει όμως η κάθε μέρα την σπουδαιότητά της και αν θέλουμε στ' αλήθεια να αλλάξουμε, πρέπει να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, να τον παρατηρούμε και να τον κατανοούμε καθημερινά.
Μια έγκαιρη και βαθύτερη αξιολόγηση των δώρων και των δοκιμασιών, των ευχάριστων και των δυσάρεστων, ίσως να μη μας άφηνε να φτάσουμε στο σημείο να πούμε «τώρα είναι πλέον πολύ αργά», γιατί ο χρόνος ούτε συγχωρεί, ούτε γυρίζει πίσω.
Μην ψάχνουμε να δούμε την ομορφιά πίσω από κει που βλέπουν τα μάτια μας γιατί θα χάσουμε την ομορφιά που απλώνεται μπροστά μας. Ας δούμε τη ζωή σαν ομορφιά κι ας την...... θαυμάσουμε. Σαν ευκαιρία να την .....αρπάξουμε. Σαν πίκρα να την ....ξεπεράσουμε, σαν όνειρο να το .....ζήσουμε, σαν ευτυχία την .....αξίζουμε !!!
Μπορεί να είμαστε περαστικοί από αυτή τη ζωή, αλλά αν θέλουμε να την απολαύσουμε στο μέγιστο κι όχι να ζούμε μόνο για να υπάρχουμε, πρέπει να βρούμε τρόπους να βιώσουμε εμπειρίες, να ξεφύγουμε από την μούχλα και τη ρουτίνα.
Έχει μια ομορφιά αυτό το δύσκολο που ζούμε....γιατί ζούμε. Είναι ωραίο γιατί υπάρχουμε, αισθανόμαστε, αναπνέουμε, μαλώνουμε, αγαπάμε....αγαπιόμαστε.
Να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε και να μην περιμένουμε "κάτι το συνταρακτικό" μια "μεγάλη στιγμή" ας πούμε να αλλάξει τη ζωή μας να μας κάνει ευτυχισμένους, γιατί ίσως να μην έρθει ποτέ. Ας πάρουμε τη στιγμή κι ας την κάνουμε "μεγάλη". 
Οι εμπειρίες, ακόμα και τα λάθη μας, ας μας κάνουν σοφότερους κι ας προχωρήσουμε μπροστά. Ότι δε μας σκότωσε, μας έκανε πιο δυνατούς. Ας έχουμε πάντα κατά νου οτι υπάρχουν χειρότερα και να είμαστε ευτυχείς με αυτά που έχουμε αφού δεν μπορούμε να έχουμε αυτά που θέλουμε.

Η ζωή δεν μετριέται από την ηλικία της, τα χρόνια της, αλλά από το... περιεχόμενό της.

Friday, March 3, 2017

HOW IS MADE


 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως φτιάχνεται ένα τραγούδι;
Τα τραγούδια του ( κάθε ) λαού, είναι το αντιπροσωπευτικότερο στοιχείο της ψυχής και της ζωής του ολόκληρης. Είναι το ξέσπασμα της ψυχής του και μέσα σ’ αυτά αποτυπώνονται οι αγώνες του, οι αγωνίες του για τη ζωή και το θάνατο, τα οράματά του και η ιστορική του παρουσία.
Η ζωή και τα βιώματα του Ελληνικού λαού είναι πλούσια και ποικίλα. Στο διάβα της ιστορίας του μόχθησε, πάλεψε, αγωνίστηκε αγάπησε, μίσησε, χάρηκε, έκλαψε, πόνεσε όσο κανένας λαός πάνω στη γη.
Όλα αυτά τα έκανε τραγούδια. Τραγούδια που εξιστορούν και πραγματικά γεγονότα, ίσως και με υπερβολές κάποιες φορές.
Είναι μερικά τραγούδια που μας συγκινούν, μας αγγίζουν και νομίζουμε οτι γράφτηκαν για εμάς.
Δεν είναι εύκολο να περιγράψεις τις διαδικασίες πάνω σε μια τέτοια πνευματική εργασία, όπου ένα άυλο στοιχείο κατευθύνει τα πάντα. Ένας ποιητής η ένας  συγγραφέας έχουν στο μυαλό τους τις λέξεις και τα νοήματα που θέλουν να διατυπώσουν και ένας ζωγράφος έχει τα σχήματα και τα χρώματα.
Ο συνθέτης τραγουδιού η της μουσικής γενικότερα, πως θα ντύσει με ήχους (νότες) τις λέξεις;  
Άυλο πράγμα η μουσική. Την ακούμε, μας συγκινεί, μας προκαλεί ένα σωρό συναισθήματα, αλλά ούτε την βλέπουμε ούτε την αγγίζουμε. Γεννιέται από τη σχέση που έχουν αυτοί οι προικισμένοι άνθρωποι που λέγονται μουσικοσυνθέτες, με κάποιο( μουσικό ) όργανο και από το ταλέντο τους βέβαια.
Το παίξιμο, το γρατσούνισμα κάποιου μουσικού οργάνου θα «γεννήσει»  και θα «εκφράσει» τις μουσικές σκέψεις του συνθέτη. Δηλαδή την έμπνευση. Αυτό βέβαια χρειάζεται πολύ δουλειά και καλλιέργεια και δεν είναι στιγμιαία Θεϊκή φώτιση. Βγαίνει από την ψυχή του ανθρώπου και φανερώνει την υπόσταση, το ταλέντο, την προσωπικότητα, την πνευματικότητα και τις ευαισθησίες του.
Το ίδιο ισχύει και για τους στιχουργούς ασφαλώς που κι αυτοί κάνουν εξ ίσου σπουδαία και πνευματική δουλειά. Παίρνουν την μελωδία και την ντύνουν με λόγια. Αν η μουσική έχει χαρούμενο χαρακτήρα, θα πρέπει να βρουν ευχάριστα λόγια, η το αντίθετο.
Ένα τραγούδι μπορεί να «γεννηθεί»  από μια κουβέντα πάνω σε μια συζήτηση, από μια φωτογραφία, από κάποιο στιγμιαίο γεγονός.
Μου αρέσουν τέτοιες ιστορίες ( γέννησης και δημιουργίας ενός τραγουδιού ) και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας  μερικές οι οποίες έχουν ειπωθεί από τους ίδιους τους δημιουργούς και από ανθρώπους που είχαν κάποια σχέση μαζί τους.

 ΤΑ ΜΟΥΤΖΟΥΡΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ
Ο συνθέτης Στέφανος Βαρτάνης πηγαίνοντας  ένα πρωί στη δουλειά, το αυτοκίνητό του χάλασε και ακινητοποιήθηκε στη μέση του δρόμου. Περπάτησε αρκετά, βρήκε ένα συνεργείο και ζήτησε  κάποιον μηχανικό. Το αφεντικό έστειλε ένα πιτσιρικά που είχε διαθέσιμο εκείνη την ώρα.
Ο «μικρός» παίρνει το μηχανάκι του, βάζει και τον συνθέτη πίσω στη σέλα και ξεκινούν για το χαλασμένο αυτοκίνητο.
Ο Βαρτάνης κοιτούσε τον πιτσιρικά με τα λερωμένα ρούχα, τα κατάμαυρα από την μουντζούρα χέρια και απορούσε πως αυτός ο μικρός θα του έφτιαχνε το αυτοκίνητο. «Τι ξέρει αυτός από αυτοκίνητα.... »
Έφτασαν στο χαλασμένο αυτοκίνητο κι ο μικρός χωρίς καθυστέρηση έβγαλε τα εργαλεία του, τα άπλωσε στο χώμα κι άρχισε δουλειά. Βίδωνε, ξεβίδωνε, χτυπούσε, ξάπλωνε κάτω από το αυτοκίνητο, σηκωνόταν, ξανά βίδωνε, ώσπου κάποια στιγμή του λέει οτι το αυτοκίνητο είναι έτοιμο, να το πάρει και να φύγει.
Το έβαλε εμπρός ο Βαρτάνης και συνέχισε το δρόμο για τη δουλειά του. Καθώς οδηγούσε σκεφτόταν πόσο αδίκησε τον μικρό που δεν τον θεωρούσε ικανό να του φτιάξει το αυτοκίνητο. Η εικόνα του πιτσιρικά με τα λερωμένα ρούχα και τα μουτζουρωμένα χέρια τον έβαλαν σε σκέψη και μέχρι να φτάσει στη δουλειά του, είχε έτοιμο το καταπληκτικό τραγούδι...τα μουτζουρωμένα χέρια που ο Καζαντζίδης το έκανε ακόμα μεγαλύτερο με την μοναδική ερμηνεία του.

 
ΑΣΕΜΕ ΣΤΗ ΒΑΘΙΑ ΣΚΟΤΟΥΡΑ
Ο Γιάννης Παπαϊωάννου ήθελε να τελειώσει το συγκεκριμένο τραγούδι και καθόταν μέχρι αργά τη νύχτα. Το φως αναμμένο, έγραφε στο χαρτί, το  έσκιζε, νευρίαζε, σηκωνόταν από την καρέκλα, ξανακαθόταν, του έλειπε κάτι και δεν μπορούσε να ταιριάξει τον στίχο.  Η γυναίκα του στο μεταξύ είχε πέσει για ύπνο, αλλά με η φασαρία που έκανε με τα χαρτιά ο άντρας της  δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Οπότε σε κάποια στιγμή του λέει ... «Έλα βρε Γιάννη σβήσε το φως να κοιμηθούμε κι άμα ξημερώσει θα....δούμε».
Ο Παπαϊωάννου  έμεινε για λίγο σιωπηλός, σημείωσε κάτι  στο χαρτί σηκώνεται από την καρέκλα πάει στο κρεβάτι όλος χαρά αγκαλιάζει την γυναίκα του τη φιλάει και της λέει. «Με έσωσες! Αυτή τη λέξη έψαχνα»!!.  Η γυναίκα του τον κοίταζε απορημένη. Η φράση της...σβήσε το φως να κοιμηθούμε, ήταν αυτό που έψαχνε ο Παπαϊωάννου να τελειώσει το τραγούδι.
 
ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΕΣΥ ΜΕ ΤΥΡΡΑΝΑΣ
Στο διπλανό διαμέρισμα του Βασίλη Τσιτσάνη έμενε  μια γυναίκα, η οποία είχε έναν φίλο που όλο της έταζε γάμο, αλλά ποτέ  δεν την παντρευόταν.
Απλά, περνούσε τον καιρό του  μαζί της.
Ο Τσιτσάνης την ρωτούσε κάθε μέρα αν είχαν κάποια πρόοδο στη σχέση τους αν δηλαδή της είπε τίποτα για γάμο.
«Όχι κυρ-Βασίλη- δεν μου είπε τίποτα ο αχαΐρευτος». Αυτό γινόταν κάθε φορά που ο Τσιτσάνης συναντούσε την γυναίκα και πάντα η ίδια απάντηση. Ώσπου ένα πρωινό λέει ο Τσιτσάνης στη γυναίκα «πάρε αυτό εδώ, είναι ένα τραγούδι που σου έφτιαξα».
Ήταν το όμορφο τραγουδάκι...5 χρόνια εσύ με τυραννάς δε με
στεφανώνεις με γελάς.....

 ΒΡΕ ΜΑΝΩΛΗ ΤΡΑΜΠΑΡΙΦΑ
Μιας και μιλάμε για τον Τσιτσάνη, είχε ο ίδιος πει σε μια μουσική εκπομπή πως έφτιαξε την άλλη μεγάλη του επιτυχία..βρε Μανώλη Τραμπαρίφα.
Ο Μανώλης ο Τραμπαρίφας ήταν ο ταξιτζής του. 
Κάποια μέρα του λέει. « Εεεε.. αφεντικό σε όλους φτιάχνεις τραγούδια, δε θα μου φτιάξεις κι εμένα ένα».
Αυτό ήταν!. Δεν χρειαζόταν και πολύ σκέψη. Σε λίγο χρόνο κυκλοφόρησε η μεγάλη επιτυχία …βρε Μανώλη Τραμπαρίφα.

Τελικά δεν έχει μόνο ο  ''δρόμος'' την δική του ιστορία. Ιστορία έχει και το κάθε τραγούδι, εύθυμη η λυπημένη, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το αποτέλεσμα και αυτό είναι που εμείς απολαμβάνουμε.
Ας είναι καλά λοιπόν αυτοί οι προικισμένοι άνθρωποι συνθέτες και στιχουργοί, να φτιάχνουν ωραία τραγούδια και να μας έχει κι εμάς ο Θεός καλά, πάντα να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς.

 

Monday, February 13, 2017

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ


 
Ένα χαμόγελο δίνει ανάπαυση στον κουρασμένο, θάρρος στον απογοητευμένο και παρηγοριά στον λυπημένο. Πλουτίζει εκείνον που το δέχεται, χωρίς να φτωχαίνει εκείνος που το δίνει. Ενώ διαρκεί μόνο μια στιγμή, η ανάμνησή του κρατάει πολλές φορές .. αιώνια.
Δεν αγοράζεται, δεν πωλείται, δεν νοικιάζεται και δεν κλέβεται.
Είναι κάτι που δεν έχει αξία, προσφέρεται δωρεάν κι όμως είναι πολύτιμο.
Μια Κινέζικη παροιμία λέει… Εκείνος που δεν μπορεί να χαμογελάσει, δεν πρέπει να ανοίξει μαγαζί.
Μια Ελληνική παροιμία λέει... Να γελάμε δυνατά για να ακούνε οι φόβοι και να εξαφανίζονται.
Ένα ζεστό χαμόγελο είναι η διεθνής γλώσσα της καλοσύνης.
Ζεσταίνει τη ζωή.  Αισθάνεσαι…γυμνός χωρίς αυτό. Υπάρχει λοιπόν λόγος πάντα να χαμογελάς και πρέπει απλά, να βρεις τον τρόπο. Τα μωρά δεν μπορούν να μιλήσουν, χαμογελούν όμως.
Πρέπει να γελάμε ακόμα κι όταν κλαίμε, γιατί όταν τα δάκρυα στερέψουν, θα μείνει το χαμόγελο.
Τίποτα δεν αφοπλίζει τόσο, όσο ένα χαμόγελο κι αν θέλεις κάτι, θα το πάρεις ευκολότερα με αυτό, παρά με το σπαθί σου.
Αν συναντήσετε κάποιον που αρνείται να σας δώσει ένα χαμόγελο, φανείτε εσείς γενναιόδωροι προσφέροντάς του το δικό σας.
Γιατί κανείς δεν έχει τόση ανάγκη από χαμόγελο, όσο αυτός που δεν μπορεί να το δώσει στους άλλους.


 

Thursday, February 2, 2017

NEOΣ ΧΡΟΝΟΣ ΝΕΟ ΦΟΡΤΙΟ ΖΩΗΣ


 
Οι Πρώτες ακτίνες του νέου έτους σκόρπισαν το θάμπος της αυγής.
Ένας χρόνος κύλησε, μια ζωή λιγόστεψε.
Η προσωπική μας κλεψύδρα έσταξε μια νέα σταλαγματιά.
Αφήσαμε το χτες. Μπήκαμε στο σήμερα. Ένα χτες με πολλά αρνητικά. Αν θέλουμε ενόχους ας τους αναζητήσουμε στα εμπορεύματα του τρόπου της ζωής, στο είδος των υλικών αγαθών, στη λαγνεία του ατομισμού, στη Θέωση της αυτολαγνίας, στην ανήμπορη λογική μας.
Έναν ένοχο δεν μπορούμε να τον βρούμε αν δεν ανακαλύψουμε την ταυτοπροσωπία μας με την ενοχή.
Μια παρουσία όμως, η παρουσία του καθενός μας που στάθηκε και άντεξε στο χτες, που είναι όλο αισιοδοξία μα και επιφύλαξη για το τώρα, το αύριο, το άγνωστο, αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για το στρωτό διάβα στη νέα χρονιά.
Η ζωή μας είναι ένα δροσερό κι ολόγιομο φρεσκάδα λουλούδι. Και τα χρόνια της ζωής μας, τα φύλλα του. Και κει, στην άκρη του χρόνου, στην τελευταία του όχθη για το άλμα του στη νέα ροή, βρίσκουμε την ύπαρξή μας στην οδοιπορία για την αιωνιότητα.
Νέος χρόνος. Μας καλεί ο Θεός, μας καλεί άνθρωπος. Μας κράζει ο ουρανός, μας διεκδικεί η γη.
Ο δρόμος είναι δύσκολος και το φως κρυμμένο μες την πάχνη. Πρέπει να το βρούμε. Με οδηγό την πίστη στον άνθρωπο, θ’ ανακαλύψουμε το φως στους σκοτεινούς διαδρόμους.
Πρέπει να έχουμε στόχους όμως..
Ν’ απλώσουμε φως πάνω από το έρεβος του καιρού μας.
Να στηρίξουμε και να οδηγήσουμε τις νέες γενιές.
Να χτίσουμε την αγάπη μέσα μας και να την απλώσουμε γύρω μας.
Να Προσφέρουμε βεβαιότητα για το σήμερα, ελπίδα για το αύριο.
Να συμβάλουμε αποτελεσματικά και να σταθούμε απαιτητικά στην υπαρξιακή αγωνία του καιρού μας.
Περνάμε μια εποχή ύστατη. Μια εποχή πτώσης της πίστης στον άνθρωπο, μια εποχή πολύπλευρης κρίσης του πολιτισμού και απιστίας στα ιδανικά.
Είμαστε δεμένοι με την υπερβατικότητα και ζούμε σε ένα κλίμα φοβίας, ανασφάλειας και ψυχικού κενού.
Οι μέρες του χρόνου που διαβήκαμε μαζί τους, μας έκαναν να ψηλαφίσουμε την πολυπόθητη ευτυχία, να γεμίσουμε τα κενά της ψυχής μας.
Η ζωή μας πήρε γρήγορους ρυθμούς. Ο χρόνος μας έχει συντρίψει. Ο άνθρωπος αισθάνεται όλο και πιο πολύ μόνος. Υπάρχουν μέσα μας εναντιώσεις, υπάρχουν αντιδράσεις, δισταγμοί και αμφιβολίες που πριονίζουν την ψυχή, γινόμαστε δέσμιοι του χρόνου και αγωνιούμε.
Εδώ θα πρέπει να μεταβάλουμε αυτή την μηδενική αγωνία μας, σε θετική, καρποφόρα, σε αγωνία αγάπης. Να ατενίσουμε το νέο χρόνο με αισιοδοξία, αλλά και με ερωτηματικά.
Μπαίνουμε από σήμερα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του νέου χρόνου. Σίγουρα η προσπάθειά μας, θα σμίξει με του χρόνου τη ροή και στη συνάντησή μας αυτή, κάτι καλό θ’ ανθίσει, κάποια προσδοκία θα πραγματοποιηθεί, κάποιος στόχος μας θα καρποφορήσει, αρκεί να έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα μας την ουσία του χρόνου και τον ύψιστο σκοπό της ζωής.
Ας είναι τα όνειρα του καινούργιου χρόνου γεμάτα θέαση και γεύση ολόγιομων καρπών. Όνειρα πλημμυρισμένα ήλιο, που να αποδιώχνει το σκοτάδι. Η αυγή του μας γεμίζει με ελπίδες. Οι ελπίδες αυτές, ας δημιουργήσουν μέσα μας έναν νέο τρόπο ζωής, έτσι ώστε να αντιληφθούμε το απόλυτο ιδεώδες της ανθρώπινης υπόστασής μας.
Νέος χρόνος, νέοι άνθρωποι, νέοι δρόμοι.
Ας βαδίσουμε τούτο το χρόνο με πεποίθηση και σιγουριά. Είναι ανάγκη να τον κερδίσουμε με συνέπεια, με αγώνα, με αισιοδοξία.
Ο παράδεισος είναι για τους πολεμιστές. Τον κερδίζεις. Δεν σου τον χαρίζουν.
Να δουλέψουμε για την Ειρήνη απλώνοντας την καλοσύνη μας, γιατί η μεγαλύτερη ανθρώπινη προσευχή δεν είναι για την νίκη. Είναι για την Ειρήνη.
Χρειάζεται πίστη η πορεία μας για την βίωση της αποστολής μας.
 
 

Monday, January 16, 2017

ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟΙ

 
 

Ειπώθηκαν και ακούστηκαν πολλά <<πολλά>> όλες αυτές τις Άγιες μέρες των εορτών. Χρόνια  <<πολλά>>, ευχές <<πολλές>> κ.λπ.
Πολλές φορές το λιγότερο είναι και καλύτερο και περισσότερο. Λιγότερο πόνο σε αυτούς που πονούν, λιγότερη στέρηση σε αυτούς που στερούνται, λιγότερη καταπίεση, λιγότερη εκμετάλλευση, λιγότερη δυστυχία, λιγότερη οδύνη, λιγότερος θυμός, λιγότερη κακία, λιγότερος εγωισμός.
Εάν έχουμε λιγότερα όλα αυτά, τότε το μόνο που χρειαζόμαστε να έχουμε περισσότερο, είναι η αγάπη. Αυτή μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε, να επιμείνουμε, να ελπίζουμε, να πιστεύουμε, να αντιστεκόμαστε στο σήμερα που σάρωσε το χτες και να μην επιτρέψουμε με τίποτα να διαγράψει το αύριο από την ζωή μας.
Αγάπη είναι η ίδια η ζωή. Είναι η πρωτομαγιά της καρδιάς, η ανάσταση της ψυχής. Η αληθινή αγάπη μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, είναι σαν δέντρο που σιγά-σιγά μεγαλώνει και σκεπάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους κάτω από την δροσερή σκιά του.
Από εμάς το μόνο που χρειάζεται είναι να φροντίσουμε λίγο για την καλλιέργεια της, καθώς επίσης να την προστατεύσουμε από αυτά που θα μπορούσαν να την ξεριζώσουν από την καρδιά.
Έτσι ίσως μπορέσουμε όλοι μας να ζήσουμε πιο ανθρώπινα, να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή, να επανέλθει το χαμόγελο στα χείλη μας, να ζεσταθούν οι παγωμένες καρδιές μας με λιγότερα προβλήματα και περισσότερες φωτεινές εικόνες.
Ας κρατήσουμε κοντά μας αυτούς που αγαπάμε και ας τους πούμε πόσο πολύ τους χρειαζόμαστε.. Είμαστε συνταξιδιώτες στο τρένο που λέγεται ζωή και συνοδοιπόροι σε τούτο το μακρινό για όλους μας ταξίδι στον πηγαιμό για την Ιθάκη.
Θα ήταν μαγικό να μπορούσε το μυαλό να συγκρατήσει κάθε τοπίο αυτής της διαδρομής, αλλά συνήθως θυμάται τα πρόσωπα που προσπάθησαν να σταματήσουν το τρένο και να μας κάνουν να αγγίξουμε από κοντά τη ζωή σαν πρωταγωνιστές της.
Κάποιες φορές έρχονται στον δρόμο μας, την κατάλληλη στιγμή, οι άνθρωποι εκείνοι που χρειαζόμαστε για να στηριχθούμε και να συνεχίσουμε την πορεία της ζωής.
Ας τους σφίξουμε το χέρι για να αντλήσουμε πίστη και δύναμη από την δική τους ψυχική δύναμη που κρύβουν μέσα τους για να σηκώσουμε το βάρος των ημερών που μας αναλογούν.
Πρέπει να μείνουμε όρθιοι να παλέψουμε, να ξεπεράσουμε και να βγούμε
<<σοφότεροι>>, <<μεγαλύτεροι>>, <<γενναιότεροι>>, <<ομορφότεροι>> και <<ερωτευμένοι>> όσο ποτέ με την ζωή που μας χάρισε ο Θεός.
Ας ανοίξουμε την πόρτα μας να περάσει ο καινούργιος χρόνος το πρωί κι ας τον φιλέψουμε λίγους σπόρους από ένα ρόδι, το χαμόγελο ενός παιδιού, την μελωδία ενός καναρινιού και ας πούμε Δόξα τω Θεό που είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Αρχιμηνιά κι αρχή χρονιά
κι αρχή καλός μας χρόνος
πάμπλουτοι να είμαστε από χαρά
και πάμφτωχοι στον πόνο

Ο νέος χρόνος που έρχεται
να μας προϋπαντήσει
είθε με γέλιο και χαρά
τον κόσμο να γεμίσει

Ο πόνος ας γενεί χαρά
το δάκρυ ευτυχία
ας γίνει το σκοτάδι φως
και αγάπη η κακία

Ας γίνει το μπλε του Ουρανού
το χρώμα στις καρδιές μας
και το λευκό του σύννεφου
βάλσαμο στις ψυχές μας

Ας γίνει το κλάμα του παιδιού
τραγούδι μελωδία
οι ουρανοί ν' ανοίξουνε
να ..βρέξει ευλογία.

Χρόνια πολλά σε όλους, καλή χρονιά.

Saturday, December 24, 2016

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ


 


Όπως ο αέρας στροβιλίζει και σκορπά το χιόνι που πέφτει πριν αυτό ακουμπήσει το χώμα, έτσι πετά και χάνεται στο χρόνο η σκέψη τούτες τις μέρες, πριν σταματήσει σε κάποια μακρινά Χριστούγεννα των παιδικών μας χρόνων.

 Εικόνες από τα περασμένα που μοιάζουν χρυσές δροσοσταλίδες, φωτάκια που αναβοσβήνουν στο στολισμένο δέντρο οι Χριστουγεννιάτικες εμπειρίες πλημμυρίζουν τη μνήμη μας καθώς πλησιάζει η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης, η γιορτή της γέννησης του Θεανθρώπου.

 Ίσως ο σύγχρονος τρόπος ζωής, τα υλικά αγαθά που μας έχουν κατακλύσει, ίσως οι καινούργιοι τρόποι επικοινωνίας ( τόσα ηλεκτρονικά μέσα ), να μας έχουν απομακρύνει από πολλά έθιμα συνήθειες και από τον τρόπο εορτασμού μεγάλων η μικρών εορτών για αυτό, όσο μεγαλώνουμε γινόμαστε ρομαντικοί και βλέπουμε τα παλιά, τα περασμένα, να είναι πάντα καλύτερα συγκρίνοντάς τα με τα σημερινά. Ίσως τα ''χαμένα μας νιάτα'', τα χρόνια που βαραίνουν την πλάτη μας, τα χρόνια που ''πέταξαν'' χωρίς να προλάβουμε να ζήσουμε να μας κάνουν ευαίσθητους και να βλέπουμε με νοσταλγία τα παλιά περισσότερο δε τις γιορτές των Χριστουγέννων.

Σαν μεγαλώνει ο άνθρωπος

ο νους του γυρίζει στα παλιά

όπως τ' αλαργινό πουλάκι

που ψάχνει την πρώτη του φωλιά.

 

 Ξεχωριστή λοιπόν γιορτή και ημέρα τα Χριστούγεννα. Μέρα των παιδικών μας αναμνήσεων και των παιδικών μας χρόνων. Καθώς η ψυχή βυθίζεται στο πέλαγος των αναμνήσεων, γεμίζει από μια γλυκόπικρη κι ανάλαφρη νοσταλγία όταν θυμάται εκείνον τον καιρό που μικροί και μεγάλοι περίμεναν τα Χριστούγεννα με λαχτάρα και ανέβασμα ψυχής. Τότε που η ημέρα αυτή συγκέντρωνε στο τραπέζι ολόκληρη την οικογένεια, ακόμα και αυτούς που βρίσκονταν στα πέρατα της γης κι έκαναν ότι μπορούσαν να βρεθούν εκείνη την ημέρα κοντά στα αγαπημένα τους πρόσωπα.  

 Χριστούγεννα στο χωριό δεκαετία 1960.

Πρωί-πρωί με την πρώτη καμπάνα όλοι στην εκκλησία να ακούσουμε το:  « Η Παρθένος σήμερον... » και  να κοινωνήσουνε . Η νηστεία τόσων ημερών μεγάλωνε τη λαχτάρα να βρεθούμε στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το οποίο μπορεί να  ήταν φτωχικό μεν, πλούσιο δε από την  αγάπη  της Μάνας.

   
Στο χριστουγεννιάτικο δέντρο  κρεμούσαμε μερικά σπιρτόκουτα τυλιγμένα με το χρυσόχαρτο που είχαν τα πακέτα με τα τσιγάρα αντί για δώρα ( δώρα δεν αλλάζαμε τότε ), τούφες-τούφες βαμπάκι για χιόνι και μερικά χρωματιστά μπαλόνια.

Κάτω από το δέντρο ένα καρτ-ποστάλ που μας είχε στείλει ένας Θείος από την Αθήνα που απεικόνιζε την Γέννηση του Χριστού για φάτνη και μια μπαταρία φακού ( στήλη ) με ένα γλομπάκι για αστέρι. Αυτό ήταν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας κι εμείς το καμαρώναμε.
 
                
 
Η Χριστουγεννιάτικη σχολική γιορτή με ποιήματα και διαλόγους ( σκέτς ) ήταν μια δροσοσταλιά στον πυρετό της προετοιμασίας για την μεγάλη ημέρα και την παρακολουθούσαν όλοι οι κάτοικοι, γιατί δινε ένα ξεχωριστό χρώμα στην καθημερινότητα του χωριού.

 
Χριστούγεννα στον Πειραιά, τέλη δεκαετίας του 1960.

Σπουδαστής σε τεχνική σχολή του ΟΑΕΔ οικότροφος μαζί με άλλους 150 σπουδαστές διαφόρων σχολών, σε έναν μεγάλο θάλαμο. Τα Χριστούγεννα οι πιο πολλοί έφευγαν για τα χωριά τους. Μερικοί δεν μπορέσαμε. Την περίοδο των γιορτών, ο Πειραιάς ήταν όμορφος. Φώτα στους δρόμους, στις κολόνες, τη νύχτα φωτοβολούσε όλη η πόλη. Τα Χριστούγεννα με βρήκαν να γυρνάω στο λιμάνι - σαν αλάνι - και το Χριστουγεννιάτικο φαγητό μου ήταν….ένα σουβλάκι σε πίτα ...απ' όλα .

Χριστούγεννα στην Αθήνα, δεκαετία του 1970.

Μόλις είχα πιάσει δουλειά σε μια κοσμοπολίτικη ταβέρνα ( σερβιτόρος ) στην περιοχή ''Κολωνάκι'' των Αθηνών. Αν έφυγα τα Χριστούγεννα, θα έχανα τη δουλειά και δεν το ήθελα γιατί ερχόμουν σε επαφή με ''καλό'' κόσμο. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, βουλευτές έρχονταν να γευτούν τα νόστιμα πιάτα που σέρβιρε το μαγαζί. Την ημέρα των Χριστουγέννων βρέθηκα σε ένα συγγενικό σπίτι. Δεν με περίμεναν. Με δέχτηκαν με καλοσύνη, κάθισα στο γιορτινό τους τραπέζι και κάποια στιγμή ήθελαν οι άνθρωποι να ανοίξουν τα δώρα τους. Μου είπαν οτι θα πάνε στο διπλανό δωμάτιο να συζητήσουν κάτι. Έμεινα μόνος στην κουζίνα να αλλάζω τα δύο κανάλια που υπήρχαν την εποχή εκείνη.  ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ. Από το διπλανό δωμάτιο ακουγόταν ο θόρυβος από τα χαρτιά και τις ζελατίνες καθώς ξετύλιγαν τα δώρα. Δεν έφταιγαν οι άνθρωποι. Εγώ έφταιγα που τους ''χωρέθηκα'' τελευταία στιγμή.

Χριστούγεννα στο στρατό..

Ως στρατιώτης, γιόρτασα τέσσερις φορές Χριστούγεννα. Η κανονική θητεία ήταν 24 μήνες. Με τα γεγονότα της Κύπρου το 1974, προστέθηκαν άλλοι 4 μήνες συν 2 μήνες… φυλακή = 30.

Πάτρα

Ζήτησαν σερβιτόρους για τον χορό των αξιωματικών την ημέρα των Χριστουγέννων. Πετάχτηκα πρώτος και καλύτερος λόγω και της εμπειρίας μου από  την ταβέρνα του Κολωνακίου. Ήμουν γρήγορος, ευγενικός και φιλικός με τους αξιωματικούς και τον διοικητή και τους μιλούσα σαν να είμαστε φίλοι χωρίς κανέναν ενδοιασμό η φόβο κι ας ήταν όλοι ανώτεροι και ανώτατοι αξιωματικοί και εγώ ένας απλός φαντάρος. Ένας υπαξιωματικός που είμαστε φίλοι, μου είπε οτι ο Διοικητής έμεινε πολύ ευχαριστημένος από τις ικανότητές μου και τις...υπηρεσίες μου ως σερβιτόρος. Εγώ ύστερα από όλα αυτά περίμενα κάποια τιμητική άδεια, που όμως δεν ήρθε ποτέ.

Εν ώρα υπηρεσίας. Στο βάθος ο Ταξίαρχος.
 
 
Λάρισα. Χριστούγεννα με τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Σε κοντινή απόσταση από το στρατόπεδο, υπήρχε ένα ταβερνάκι με σχεδόν αποκλειστικούς πελάτες φαντάρους. Το αγαπημένο μας φαγητό ήταν ομελέτα, πατάτες τηγανητές κι όταν τα οικονομικά μας επέτρεπαν, η ομελέτα ερχόταν ...με λουκάνικο. Εκεί και ο Καζαντζίδης, κάθε βράδυ. Τη βραδιά  των Χριστουγέννων μας περίμενε γελαστός δεξιά στην πόρτα καθώς μπαίναμε μέσα  και τραγουδούσε ασταμάτητα την μεγάλη του επιτυχία ΥΠΑΡΧΩ που μόλις είχε κυκλοφορήσει εκείνον τον καιρό. Δεν μας χρέωνε και πολλά. Ένα δίφραγκο χρειαζόταν το Τζιοουκ μποξ που βρισκόταν εκεί δεξιά στην πόρτα όπως μπαίναμε μέσα, με μια μεγάλη φωτογραφία του Καζαντζίδη  στο τζάμι και γύρω-γύρω φωτογραφίες άλλων τραγουδιστών. Το γιορτινό μας γεύμα εκείνη την ημέρα ήταν ομελέτα με λουκάνικο γιατί ήταν...Χριστούγεννα.

 
Ξάνθη. 

Το στρατόπεδο βρισκόταν δίπλα στον ποταμό Νέστο που όταν ''κατέβαζε'', το νερό πλημμύριζε τον χώρο όπου ήταν παρκαρισμένα τα αυτοκίνητα της μονάδας. 
 
Στην απέναντι όχθη του Νέστου το μικρό χωριό Τοξότες.
 
Ήμουν σκοπός στο διοικητήριο δώδεκα με τρεις την νύχτα. Δεν θυμάμαι γιατί ήταν τρεις ώρες αυτή η σκοπιά κι όχι δυο όπως όλες οι άλλες. Επίσης  αυτή η σκοπιά δεν είχε φυλάκιο για να προφυλαχτεί ο σκοπός από το κρύο και τη βροχή. Τρεις ώρες ήταν αυτές, περνούσαν αργά και βασανιστικά κι εγώ περίμενα με λαχτάρα και χαρά τη στιγμή που θα εμφανιζόταν ο υπαξιωματικός υπηρεσίας με τον αντικαταστάτη μου. Τα τελευταία λεπτά έμοιαζαν χρόνος. Η λαχτάρα μου έγινε αγωνία και η χαρά ..λύπη καθώς η ώρα περνούσε και ο αντικαταστάτης μου δεν φαινόταν. Πέρασε μία ώρα, δύο....μα τι πάθανε όλοι!!.

Συνέβαινε καμιά φορά να αργήσουν, αλλά όχι να μην έρθουν καθόλου. Θα μπορούσα να ''πεταχτώ'' μέχρι τους θαλάμους που ήταν λίγα μόλις μέτρα από τη σκοπιά και να τους ξυπνήσω. Δεν το έκανα. Δεν είχε νόημα τώρα πια. Το πήρα απόφαση, μου κόπηκε κι ο ύπνος, το πήρα Πατριωτικά το πράμα οτι δηλαδή θα ήμουν ( ίσως ) ο  μόνος στρατιώτης που θα είχε φυλάξει σκοπός για 6 συνεχόμενες ώρες. Μπορούσα το πρωί να βγω στην αναφορά του τάγματος και να αναφέρω το γεγονός. Ο Διοικητής που ήταν αυστηρός σε τέτοια θέματα, θα τους τιμωρούσε όλους κι εμένα σίγουρα θα μου έδινε μια 20ημερη τιμητική άδεια. Σκέφτηκα οτι θα έπαιρνα πολύ κόσμο στο λαιμό μου και αρκέστηκα στη συγνώμη και στο ευχαριστώ που μου είπαν την άλλη μέρα όταν  κατάλαβαν τι είχε γίνει.

Πέντε μέρες αργότερα, ήμουν σκοπός σε άλλο σημείο του Στρατοπέδου. Εγκατέλειψα τη σκοπιά μου μισή ώρα νωρίτερα ( κακώς ), ο αξιωματικός υπηρεσίας με έβγαλε στην αναφορά και ο Διοικητής ( καλώς ) με τιμώρησε με 20 μέρες φυλακή. 

Μετά το στρατιωτικό τα πράγματα άλλαξαν. Γάμος, παιδιά νοικοκυραίοι ανθρώποι, οικογενειάρχες, προσπαθούμε να δώσουμε στα παιδιά μας οτι εμείς δεν είχαμε στην ηλικία τους.

Το ύφος των Χριστουγέννων είναι διαφορετικό για τον κάθε άνθρωπο που από πέρυσι μέχρι φέτος μπορεί να είναι το ίδιο μπορεί όμως και να απέχει πολύ.

Τα Χριστούγεννα είναι πάντα μνήμη. Εικόνες γεμάτες αγάπη, οικογενειακή θαλπωρή και θρησκευτική πίστη.

 Είναι μια γιορτή που επιστρέφουμε, που θυμόμαστε και που πάντα θα ελπίζουμε. Ας αφήσουμε τη φτωχή μας σκέψη να δραπετεύσει σήμερα από τα καθημερινά να πετάξει λεύτερη, να υψωθεί στα Θεία πέλαγα της αγάπης που περιβάλλουν τη γενέθλια γη του Μικρού Ιησού.

 

Ὦ φάτνη!

Αγάπη μήνυσε παντού με μια γλυκιά φλογέρα

μ ’αγάπη και  φως πλημμύρισε τις χώρες πέρα ως πέρα

μες στης αγάπης να καεί στο φλογερό καμίνι

το μίσος το ανθρώπινο ελπίδα για να γίνει.