Monday, April 2, 2018

ΣΚΕΨΕΙΣ...


    Βρισκόμαστε μια ανάσα πριν από τις εορτές του Πάσχα και σκέφτομαι πως θα
ήταν η ζωή μας δίχως Κυριακές, δίχως εορτές, όχι μόνο τις ΄΄μεγάλες΄΄(μεγάλες γιορτές  συνηθίζουμε  να ονομάζουμε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα), αλλά κάθε γιορτή που ΄΄μαζεύει΄΄ την οικογένεια, καθώς είναι πολλοί εκείνοι που ταξιδεύουν από πολύ μακριά για να βρεθούν με την οικογένειά τους εκείνες τις μέρες.
Πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς την προσμονή και την καρτερία της γιορτής, που σπάει την μονοτονία και τις συνήθειες της καθημερινότητας, αλλά και δίχως σκέψεις για το νόημα της.
Τα Χριστούγεννα γιορτάσαμε την γέννηση, την ενανθρώπιση  του ιδρυτή της εκκλησίας, Ιησού Χριστού.
Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε την Ανάστασή Του.
Οδεύει προς το μεσουράνημά του το «γλυκό έαρ» με τους ανθηρούς λειμώνες του και οι άνθρωποι ετοιμάζονται να αναστηθούν μαζί Του.
Δοξαστικές μυρσίνες και ύμνοι εκκλησιαστικοί απείρου κάλλους θα πλημμυρίσουν τους ναούς της Χριστιανοσύνης.
Τα «πάθη τα σεπτά» έφτασαν και μαζί με αυτά πλησιάζει και ο θάνατος του θανάτου.
Στην εκκλησία, μας δίνεται η ευκαιρία να ''συναντήσουμε'' τον Λυτρωτή μας Θεό. Να προσευχηθούμε, να δημιουργήσουμε μια σχέση μαζί Του καθημερινή, να Τον δεχτούμε σαν Πρόσωπο κι όχι σαν μια  Ανώτερη δύναμη όπως συνηθίζουμε πολλές φορές να λέμε και πέφτουμε μάλιστα πολύ χαμηλά όταν επικαλούμαστε αυτή τη δύναμη να μας προστατεύσει από τα κακά της ζωής που εμείς δημιουργούμε.
Ακόμα ζητάμε να μας βοηθήσει να  κερδίσουμε κάποιο λαχείο, να αποκτήσουμε λεφτά και πλούτη, χωρίς να σκεφτούμε οτι είμαστε περαστικοί σαν τα διαβατάρικα, τα αποδημητικά πουλιά, που πετούν, φεύγουν και χάνονται. Πασχίζουμε να ορίσουμε την ύπαρξή μας και το πέρασμά μας μέσα στον χρόνο τον οποίον επιμένουμε να μετρούμε με κάποιου ρολογιού τους δείκτες, ενώ εκείνος ( ο χρόνος) μας βασανίζει με τον δικό του τρόπο μέσα από την αεικίνητη αέναη και δολοφονική ανακύκλωσή του.
Το γιορτινό τραπέζι βέβαια έχει τον πρώτο λόγο σε αυτές τις γιορτές, που αν έχει προηγηθεί νηστεία (κάποιες γιορτές την ''απαιτούν''), δίνει  ιδιαίτερη χροιά στη γιορτή.
Το άνοιγμα των δώρων από την άλλη, η συνάφεια και η ''μάζωξη'' των μελών της οικογενείας, είναι στοιχεία που δίνουν ποιότητα και ουσία όχι μόνο εκείνη την ημέρα, αλλά γενικά στη ζωή μας.    
Είναι νωπές ακόμα οι μνήμες, από τη  χαρά και την εμπειρία της Γιορτής των Χριστουγέννων.
Μετά το γιορτινό τραπέζι αρχίζουν (ατέλειωτες) συζητήσεις. Είναι κι αυτές μέρος της χαράς της ημέρας.
Στη συντροφιά ήταν άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, νέοι με μαθητεία σε πανεπιστήμια, επαγγελματίες, ιδιοκτήτες καταστημάτων και απλοί εργάτες.
Η συζήτηση είχε λίγο απ’ όλα. Αθλητικά, πολιτικά, περί ανέμων και υδάτων, για την παγκόσμια οικονομία και καταλήγουμε (σχεδόν) πάντα γύρω από θρησκευτικά
θέματα.
Για Τον Θεό, για την δημιουργία μας, για την κτήση ολόκληρη και για την αρχή πριν την αρχή. Τι είναι ζωή από που ξεκινά η ύπαρξή μας, ποιος μας έφτιαξε και γιατί, τι είναι Θεός και που βρίσκεται.
Η συζήτηση συνεχιζόταν με ενδιαφέρον και ο κάθε ομιλητής προσπαθούσε να πείσει για την εγκυρότητα και ορθότητα της δικής του γνώμης.
Ακούστηκαν πολλές και καλές θα έλεγα απόψεις και συλλογισμοί κυρίως γύρω για  το θέμα της ύπαρξης του θεού από σωστά σκεπτόμενους ανθρώπους απαλλαγμένους από φανατισμό και μονόχνοτη σκέψη.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση κάτι που είπε ένας 17χρονος αφού είχε ακούσει όλες τις απόψεις και αυτό κράτησα από την όλη συζήτηση.
«Και τίποτα να μην υπάρχει (μετά θάνατον), εγώ θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει κάτι για να έχει νόημα να ζω. Να ''πιάσει τόπο'' ό,τι κάνω στη ζωή μου. Να παλεύω για το καλύτερο και να δικαιωθώ κάποτε, διαφορετικά δεν θα έχει καμία αξία ό,τι κι αν κάνω στη ζωή μου». 



Saturday, January 27, 2018

ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ


 

Η ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ

 

Ασφυκτικά γεμάτη, Sold out, ήταν η αίθουσα εκδηλώσεων της εκκλησίας ''Κοίμηση της Θεοτόκου'' της πόλης Woburn βορείως της Βοστώνης, στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης Βασιλόπιτας της Ομοσπονδίας Ελληνοαμερικανικών Σωματείων.

Στην εκδήλωση παρόντες  ήταν αξιωματούχοι της παρούσης αλλά και προηγουμένων διοικήσεων της Ομοσπονδίας.  

Παρουσιαστής ήταν ο κ. Τραβαγιάκης ο οποίος ξεκίνησε με μια μαντινάδα. «Το δυο χιλιάδες δέκα οχτώ, ρόδι γλυκό να γίνει, ο κάθε σπόρος μια χαρά ολοχρονίς να δίνει».

 

 
Μίλησαν πολλοί. Όλοι καλοί ομιλητές και στο επίκεντρο των ομιλιών ήταν το Μακεδονικό θέμα καθότι η εκδήλωση γινόταν δύο μέρες πριν το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης.

Την βραδιά τίμησαν: Ο γενικός πρόξενος κ. Στράτος Ευθυμίου, ο γερουσιαστής από την διπλανή πολιτεία Ροντ Άιλαντ κ. Λεωνίδας Ραπτάκης, πρόεδροι και αξιωματούχοι συλλόγων και σωματείων, επιστήμονες από την περιοχή της Βοστώνης και φίλοι της Ομοσπονδίας.

Σε κάθε τραπέζι υπήρχε μια βασιλόπιτα φτιαγμένη από την κ. Φώτου, γραμματέα της Ομοσπονδίας. Απόδειξη της νοστιμιάς της  βασιλόπιτας, ήταν η λίγη ζάχαρη που είχε απομείνει στις πιατέλες.

 Ο παρουσιαστής της βραδιάς αναφέρθηκε στις βασιλόπιτες και στην κ. Φώτου λέγοντας ότι αυτή η κυρία, όταν ήταν 14 χρονών έκανε μια ''ηρωική'' πράξη.

Το ''έσκασε'' μια νύχτα για την Ελλάδα μαζί με τον Πατέρα της από την Αλβανία του Χότζα με κίνδυνο της ζωής της.

Με πρόσχημα να ευχαριστήσω την κ. Φώτου για την νοστιμιά της  βασιλόπιτας, την πλησίασα και έπιασα κουβέντα μαζί της για εκείνο το τόλμημα.

Η κατάσταση της εποχής Χότζα, λίγο πολύ είναι γνωστή σε όλους μας.

«Δεν μας άφηναν να μιλάμε Ελληνικά, να πηγαίνουμε στην εκκλησία και όλα αυτά που ξέρετε» μου είπε η κ. Φώτου.

Ο Πατέρας της ήταν γεωπόνος στο επάγγελμα και ήξερε τα κατατόπια στα σύνορα. Πολλές φορές πριν το ''επιχείρημα'' πήγαινε και βολιδοσκοπούσε το μέρος. Ήξερε πότε αλλάζουν οι σκοποί και κρατούσε πριόνια και τσεκούρια να δικαιολογηθεί ότι πάει να κόψει ξύλα.

Την ρώτησα «γιατί μόνο εσύ με τον Πατέρα σου κι όχι ολη η οικογένεια».

«Αν μας έβλεπαν όλους μαζί, δεν θα έπιανε η δικαιολογία ότι πάμε για ξύλα. Θα  υποψιαζόντουσαν ότι κάτι σχεδιάζουμε».

Αφού μελέτησαν προσεχτικά όλες τις κινήσεις μια βραδιά το ''έσκασαν'' και σε λίγα λεπτά βρέθηκαν στην Ελλάδα. Η υπόλοιπη οικογένεια έμεινε πίσω, αλλά ύστερα από 2-3 χρόνια άνοιξαν τα σύνορα και βρέθηκαν πάλι όλοι μαζί.

Η κ. Φώτου συνεχίζει να είναι μαχητική όπως τότε στα 14 της. Είναι γραμματέας της Ομοσπονδίας και αγωνίζεται μέσω αυτής για την γλώσσα μας, για τον πολιτισμό, για κάθε τι Ελληνικό.

Αν μη τι άλλο, της αξίζει ένα μπράβο και ένα ευχαριστώ.


 

Την παράσταση έκλεψε μια ομάδα μικρών παιδιών που έψαλλαν τα κάλαντα και μαντινάδες για τον καινούργιο χρόνο.

Η βραδιά επιφύλασσε (τουλάχιστον για μένα) μια έκπληξη.

Σε ένα σημείο της ομιλίας του ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας κ. Βασίλειος Καυκάς, ανέφερε οτι «απόψε είναι εδώ μαζί μας ο Έλληνας αξιωματικός ιπτάμενος εν αποστρατεία κ. Θωμάς Βρακάς».

 Τότε όλη η αίθουσα ξέσπασε σε ένα μεγάλο χειροκρότημα. 

Εγώ στο άκουσμα του ονόματος Βρακά, ταράχτηκα.

Να είναι αυτός; σκέφτηκα. Αν είναι, τον ξέρω. Όχι προσωπικά, αλλά μου είναι γνωστός από ένα κατόρθωμα που έκανε πριν από 23 χρόνια.

Θυμήθηκα την ιστορία του. 

Ζήτησα από τον Πρόεδρο να με φέρει σε επαφή με τον σμηναγό.

Σε λίγο του έσφιγγα το χέρι λέγοντας:  Κύριε Βρακά χαίρομαι πολύ που....«Αν θέλεις να τα πάμε καλά Γιώργη - μου λέει - θα με λες Θωμά και μην  αρχίσεις κι εσύ να μου μιλάς για κατορθώματα και ηρωικές πράξεις σαν τους άλλους.

Τότε, τι ήταν αυτό που έκανες με το αεροπλάνο» του λέω.

 «Ήταν μια εκδρομή» μου λέει.

Μάλιστα. Μια εκδρομή!!.

Ήταν σμήναρχος της Πολεμικής μας Αεροπορίας όταν στις 21 Αυγούστου του 1994 χωρίς να ρωτήσει κανέναν πήρε ένα ψεκαστικό αεροσκάφος της Π.Α. από την Κέρκυρα και ''πέταξε'' πάνω την ( Βόρειο Ήπειρο) στην Χιμάρα και στους Αγ. Σαράντα σκορπίζοντας χιλιάδες προκηρύξεις όπου στην μια πλευρά είχαν την Ελληνική σημαία και από την άλλη έγραφαν:  « Μπερίσα και Μέξι θα φύγετε μέχρι να φέξει». 

 
Η τολμηρή και παράτολμη αυτή πράξη του Βρακά, έδωσε ελπίδα και δύναμη στον λαό της Βορείου Ηπείρου  που υπέφεραν από το ανθελληνικό καθεστώς του Μπερίσα. 
Ο Σμήναρχος Θωμάς βρακάς ήταν πιλότος στα μαχητικά της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας κι εκτοπίστηκε στα ψεκασρικά αεροσκάφη.
Τους λόγους της μετάταξής του, τους αντιλαμβάνεται και ο πλέον αδαής.
Σε όσων τα χέρια έπεσε αυτή η προκήρυξη, την κράτησαν σαν να ήταν κάτι ιερό. Οι Αλβανοί δεν ασχολήθηκαν με την περίπτωση Βρακά γιατί είχαν άλλα θέματα στο εσωτερικό τους. Ίσως και να μην έμαθαν οτι κάποιο ''εχθρικό'' αεροπλάνο μπήκε στο εναέριο χώρο τους.
Πέταξε χαμηλά για να μην τον ''πάρουν χαμπάρι'' τα ραντάρ πήγε και γύρισε σαν κύριος.
Ήξερε τι έκανε και τι τον περίμενε για αυτό πήγε και ενημέρωσε ο ίδιος τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ.
Αυτό κι αν ήταν τι; Πως να το ονομάσω. Θάρρος, Θράσος, μαγκιά, λεβεντιά, φιλότιμο; Μάλλον όλα μαζί.

Για όσους έχουν υπηρετήσει στο στρατό ξέρουν τι πειθαρχία και τι σεβασμός απαιτείται από τους μικρότερους προς τους μεγαλύτερους σε ηλικία και βαθμό. Εάν αντιμιλήσεις σε έναν λοχία - ο οποίος είναι έφεδρος και υπηρετεί την θητεία του κι αυτός σαν όλους τους στρατιώτες - και σε ''βγάλει αναφορά'' θα τιμωρηθείς με φυλακή για ανυπακοή σε ανώτερο.
 
Σκεφτείτε τώρα ο Βρακάς πήγε μόνος του και ανέφερε το τι έκανε στον αρχηγό ολόκληρου του στρατού. Τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΕΘΑ).  

Τιμωρήθηκε βέβαια. Πέρασε αεροδικείο, φυλακίστηκε και  αποπέμφθηκε από την αεροπορία με τις εξής κατηγορίες: Παράνομη χρήση στρατιωτικού αεροσκάφους. Παράβαση κανόνων εναέριας κυκλοφορίας. (Δεν τρακάρισε με άλλο αεροπλάνο, αλλά πετούσε χαμηλά για να μην τον πιάσουν τα ραντάρ). Διέλευση σε εναέριο χώρο ξένης χώρας σε καιρό γενικής επιστράτευσης και διατάραξης των σχέσεων της Ελλάδας με άλλη χώρα.
Και ξέρετε ποιες ήταν οι σχέσεις της Ελλάδας με την Αλβανία τότε; Ήταν τότε που οι Αλβανοί φοβούμενοι την Ελληνοποίηση (αυτονομία) της νότιας  Αλβανίας, είχαν αρχίσει ένα ανελέητο διωγμό στους Έλληνες της περιοχής και τους τραβούσαν στα τμήματα για ανακρίσεις με αποκορύφωμα την δίκη των στελεχών της Ομόνοιας.  Είναι σε όλους γνωστά αυτά τα γεγονότα.

 Ήθελα όμως νάξερα, η Τουρκία, τιμωρεί η επαινεί τους πιλότους της που παραβιάζουν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας δεκάδες φορές την ημέρα.
Μάλλον το δεύτερο γιατί αν τους τιμωρούσε, τώρα δεν θα είχε ούτε έναν στην αεροπορία της.

Δεν έχω πρόθεση να κατασκευάσω ήρωες, αλλά νομίζω οτι άνθρωποι σαν τον Σμηναγό Βρακά είναι χρήσιμοι. 
Να ωφεληθούμε όχι από το θράσος τους (που κι αυτό το χρειάζεται κάπου-κάπου), αλλά από το θάρρος, την τόλμη, την λεβεντιά και την αποφασιστικότητά τους. Χρειαζόμαστε τέτοιους ανθρώπους που παίρνουν τολμηρές αποφάσεις.
 
 

 

 
Σκεφθείτε τι θα έκανε αν του ζητούσαν να υπερασπιστεί την Πατρίδα.

Αλλά τι λέω τώρα. Εδώ φυλακίσαμε τον Κολοκοτρώνη, τον Βρακά θα αφήσουμε έξω.
 
 
 
 
 
 

Saturday, January 6, 2018

SUNDAY NIGHT FEFER



 
 

Όχι δεν είναι αποκριές δεν είναι καρναβάλι, πρωτοχρονιάτικο είναι ρεβεγιόν σε…Disco παραζάλη.

 Η εμπειρία μας από προηγούμενες Χριστουγεννιάτικες και πρωτοχρονιάτικες ρεβεγιόν σε μεγάλα ξενοδοχεία και πολυτελείς αίθουσες με πολυκοσμία, στριμωξίδι, σοβαρό ντύσιμο, κουστούμι και γραβάτα για τους άντρες και τουαλέτες για τις γυναίκες και φαγητό όχι πάντα καλό, μας ανάγκασε φέτος να κάνουμε κάτι τελείως διαφορετικό.
Η καλή μας φίλη Μίμη (Σμαράγδα) Τζώρτζης, είχε μια πρωτότυπη ιδέα για την υποδοχή του νέου έτους.
 

 Αντί να... τρέχουμε στα ξενοδοχεία και στα πολυτελή σαλόνια με κοστούμια και τουαλέτες, θα υποδεχόμαστε τον καινούργιο χρόνο με ένα DISCO ντύσιμο PARTY!!!
 

Αν και είναι κομματάκι δύσκολο τη σήμερον ημέρα να βρεις κοστούμια-ρούχα γενικώς- της εποχής εκείνης, όλοι οι καλεσμένοι ανταποκρίθηκαν και είχαν κάτι πάνω τους από την δεκαετία 70-80, τότε που μεσουρανούσε η Disco μουσική.
 

 
Η εποχή του afro στυλ στα μαλλιά, τα γυαλιστερά, χρωματιστά, φανταχτερά πουκάμισα και καμπάνα παντελόνι.
 
 
 
Ήταν τότε που ο John Travolta έκανε τις γυναίκες όλου του κόσμου να παραμιλούν και να κλαίνε από την γο ητεία του και το φλογερό του ταπεραμέντο.

Τέτοιες στιγμές ζήσαμε λίγο πριν ανατείλει το  (νέο) έτος 2018 σε ένα μαγευτικό περιβάλλον, σε ένα ειδυλλιακό τοπίο στη μέση του...πουθενά.  

Στο χολ ενός golf club, χωμένο και χαμένο στο δάσος.

Ήταν μια παγωμένη βουβή νύχτα με ένα κούφιο και ακίνητο φεγγάρι και κρύο πολύ. 15-20 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν. Έκανε κρύο έκανε τσίφι για το δόλιο το κοτσύφι, μέσα όμως ήταν ζεστά, γιατί ήταν ζεστές οι καρδιές όλων μας.

Υπήρχαν και νεότεροι που μόνο είχαν ακούσει για Disco εποχή και Τραβόλτα. Στο τέλος  ομολόγησαν οτι ήταν μια πολύ ευχάριστη βραδιά.
 
 
Παντού έβλεπες χαμογελαστά πρόσωπα, υπήρχε κέφι, καλή διάθεση και οι φλόγες από το αναμμένο τζάκι γέμιζαν με ζεστασιά και θαλπωρή τον όμορφα διακοσμημένο χώρο.
 

 Ένας καταπληκτικός DJ (ο Κώστας) δεν μας άφηνε ήσυχους με τις ωραίες μουσικές επιλογές που κρατούσαν την πίστα γεμάτη όλη την ώρα, αλλά και τις χορευτικές του ικανότητες που  μας άφησαν... άφωνους!
  Ο Κώστας με την Κατίνα σε μια καταπληκτικη φιγούρα που καταχειροκροτήθηκε!!.
 
 
Η Κική (που είχε έρθει επίσκεψη από την Ελλάδα σε φιλικό σπίτι για τις γιορτές) με τον DJ Κώστα, χωρίς να έχει ζήσει την Disco εποχή, μας άφησε κατάπληκτους με τις ικανότητές της σε αυτό το είδος του χωρού!!.
 
            Δεν έλειψαν βέβαια και τα Ελληνικά χορευτικά τραγούδια και οι ζεϊμπεκιές.
 
 
Ένας άλλος λόγος για τον οποίον πραγματοποιήθηκε αυτή η βραδιά και αξίζουν συγχαρητήρια στην διοργανώτρια Μίμη (Σμαράγδα) Τζώρτζης, είναι οτι μέρος των χρημάτων (αφού πληρωθούν όλα τα έξοδα), θα διατεθούν στο Philoxenia House, μια υπηρεσία που βοηθά άτομα που έρχονται με άρρωστα παιδιά στα νοσοκομεία της Βοστώνης και αδυνατούν να πληρώσουν τα έξοδα διαμονής τους.
 
 
Χρόνια πολλά σας εύχομαι για τον καινούργιο χρόνο, πλούσιοι να είμαστε στη χαρά και πάμφτωχοι στον πόνο.

 
 

 

 
 

Saturday, December 9, 2017

ΓΕΜΙΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΒΟΣΤΩΝΗΣ






 


«Στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος» έλεγε με παράπονο ο Καζαντζίδης σε ένα Ποντιακό τραγούδι.

Εγώ λέω κάτι άλλο.  «Στην Ελλάδα είν' κατάρα και στα ξένα είναι ευχή» (το να είσαι Έλληνας).

Αυτό απέδειξε την Δευτέρα  4 Δεκεμβρίου η ομάδα μπάσκετ της Βοστώνης (Boston Celtics), στον αγώνα του Αμερικανικού πρωταθλήματος με την ομάδα Milwaukee Bucks, του Γιάννη Αντετοκούμπο.

Στο γήπεδο της Βοστώνης «TD Garden», διοργάνωσαν βραδιά Ελληνικής κληρονομιάς (Greek Heritage Night).

Από νωρίς κατά «κοπάδια» έφταναν οι ομογενείς στο γήπεδο με καπελάκια, κασκόλ, σημαίες με τα χρώματα της αγαπημένης τους ομάδας της Βοστώνης. Το γέμισαν με Ελλάδα, με χορούς, με Ελληνικές σημαίες και επευφημίες, αφήνοντας κατάπληκτους και ενθουσιασμένους τους φίλους μας τους Αμερικάνους.

«Είναι Ελληνική βραδιά θα διασκεδάσουμε» ανέφεραν τα μεγάφωνα του γηπέδου.

Την αυλαία άνοιξε η ομογενής Ειρήνη Τορνεσάκη η οποία κάνει το μάστερ στο Berkeley και η οποία τραγούδησε τον Αμερικάνικο Εθνικό Ύμνο και καταχειροκροτήθηκε αφού η φωνή της και η απόδοσή της ήταν υπέροχη.
 

Εκείνη τη στιγμή ήρθε στο μυαλό μου το θέμα της σημαίας και του Σημαιοφόρου που δημιουργείται κάθε φορά στις  Εθνικές μας γιορτές.

Ας σκεφτούμε τι έγινε στο «TD Garden» την Δευτέρα, όπου Αμερικανοί τίμησαν την Ελλάδα και ''επέτρεψαν'' να τραγουδήσει τον Εθνικό τους Ύμνο μια Ελληνίδα. Στην Ελλάδα γιατί δεν μπορεί κάποιος να κρατήσει την σημαία ενώ έχει γεννηθεί εκεί, πηγαίνει σχολείο και είναι άριστος μαθητής;

Τον Γιάννη Αντετοκούμπο όμως, τον θέλουμε στην Εθνική μας ομάδα!!.

Στο ημίχρονο κελάηδησε το κλαρίνο και χόρεψε το χορευτικό συγκρότημα Γιοι και Θυγατέρες του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Τσολιάδες και Αμαλίες) τα ωραία μας Δημοτικά τραγούδια στο Αμερικάνικο κοινό, εδώ στην "Αθήνα της Αμερικής" (όπως έχουν ονομάσει την Βοστώνη) και πολλοί Αμερικανοί σηκώθηκαν από τα καθίσματά τους και έφερνα γυροβολιές.

 
  
    Θαρρώ πως έγραψε άλλη μια ιστορία το χορευτικό συγκρότημα, γιατί εδώ που τα λέμε δεν μπορούν όλα τα χορευτικά συγκροτήματα να χορέψουν μέσα στο TD Garden.
 

Υπολογίζεται οτι 1.500 με 2.000 ομογενείς ήταν μεταξύ των θεατών στο γήπεδο. Ένα ιστορικό γήπεδο στο οποίο η ομάδα της Βοστώνης έχει κερδίσει 17 πρωταθλήματα. Φέτος με ανανεωμένη ομάδα έχει ένα καταπληκτικό ρεκόρ μέχρι στιγμής με 22 νίκες και 4 ήττες.

Γέμισα Ελλάδα το «TD Garden».

Θα έπρεπε όλα τα Ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια να είχαν ζωντανή σύνδεση με Βοστώνη, εκεί όπου την Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου, ζωντάνεψε το Ελληνικό πνεύμα το Αθάνατο, το Ωραίο το Μεγάλο και το Αληθινό, αντί να δείχνουν τα μαλλιοτραβήγματα στη Βουλή για μίζες, για κουμπάρους και ξαδέλφια. 
Ήταν μια δική μας γιορτή που διοργάνωσαν οι Αμερικανοί γιατί αγαπούν και σέβονται την Ελλάδα, διαβάζουν την ιστορία της και ξέρουν οτι από εκεί ξεκίνησε η ιδέα του αθλητισμού.

Οι Αρχαίοι υμών πρόγονοι σταματούσαν τους πολέμους σε περίοδο αθλητικών γεγονότων κι εμείς τότε αρχίζουμε τον πόλεμο.

Πως καταντήσαμε Θεέ μου!!!  

Εδώ οι φίλαθλοι να είναι ανακατεμένοι, να χειροκροτούν τον αντίπαλο και εμείς (στην Ελλάδα), να έχουμε αστυνομία στις εξέδρες, δακρυγόνα, ΜΑΤ, χυδαία συνθήματα για τον αντίπαλο, μισογκρεμισμένα γήπεδα, σπασμένες τζαμαρίες πυρπολισμούς αυτοκινήτων, επιθέσεις σε λεοφωρεία οπαδών, ματωμένα πρόσωπα, ακόμα και νεκρούς.

Ας γυρίσουμε όμως στην ωραία βραδιά εδώ στη Βοστώνη.




Τιμήθηκε η Ελληνίδα γιατρός Αθηνά Πάπας, καθηγήτρια της έδρας Erling Johansen στην Οδοντιατρική Έρευνα η οποία είναι και επικεφαλής του τμήματος Στοματικής Ιατρικής (Οral  Μedicine) στο Tufts University School of Dental Medicine στην Βοστώνη.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η  γιατρός κ. Πάπας, βοηθάει φτωχούς και άπορους  ανθρώπους, με επεμβάσεις και εγχειρήσεις (στα δόντια), χωρίς πληρωμή παρακαλώ!!!

Αυτό θα πρέπει να φτάσει στα αυτιά των Ελλήνων γιατρών, στους οποίους δεν θα έλεγα βέβαια να δουλεύουν "τσάμπα", αλλά εκείνο το …φακελάκι, δεν τους τιμά καθόλου.

 Πριν από το παιχνίδι, έγινε το  «The Nikos Galis All-Stars Game». Ήταν ένας σύντομος αγώνας μεταξύ παιδιών Ελληνικής καταγωγής, ηλικίας 8-12 ετών.

 



Πως θα μπορούσε να λείπει ο Γκάλης, που παρ ολίγο το «TD Garden», να ήτανε το σπίτι του. Το 1979 φοιτητής στο Σίτον Χολ (Seton hall), βγήκε τρίτος σκόρερ σε ολόκληρη την Αμερική με μέσο όρο 27,5 πόντους πίσω από τον Λάρι Μπέρντ που είχε 28,6 πόντους. Σιγά τη διαφορά!

Το ταλέντο όμως του Γκάλη ξεχώριζε και ο προπονητής των Celtics τον κάλεσε μαζί με τον Λαρι Μπέρντ. Ένας τραυματισμός όμως στον αστράγαλο, τον υποχρέωσε να μείνει εκτός προπονήσεων για μερικές εβδομάδες. Έτσι ο προπονητής δεν μπορούσε να περιμένει, έκοψε τον Γκάλη και έδωσε το συμβόλαιο σε άλλον παίχτη.

 Μερικά χρόνια αργότερα, όταν ρώτησαν τον πρόεδρο των Μπόστον Σέλτικς, Ρεντ Αουερμπαχ, ποιο ήταν το μεγαλύτερο λάθος στην καριέρα του, παραδέχτηκε χωρίς δισταγμό: «Το ότι δεν υπογράψαμε συμβόλαιο με τον Νιck Galις».
 
 Καλύτερα (για μένα) που ήρθαν έτσι τα πράγματα, γιατί στο ΝΒΑ ο Γκάλης θα ήταν ένας πολύ καλός παίχτης μαζί με τόσους άλλους. Δεν θα γινόταν ποτέ ο «Θεός» για τους Έλληνες, το ίνδαλμα, ο ηγέτης και το καμάρι ενός ολόκληρου Έθνους.

 Ένας άλλος Έλληνας «Θεός» ήταν τη Δευτέρα σε εκείνο το γήπεδο. Ο Γιάννης Ατντετικούμπο, που έχει τρελάνει τους Αμερικανούς με το ταλέντο του.
 

Ένας «μεγάλος» παίχτης του ΝΒΑ ο Kevin Durant έχει πει. "I've never seen anything like him. Giannis Antetokounmpo could be greatest basketball player ever". «Δεν έχω ξαναδεί κάποιον άλλον σαν κι αυτόν. Μπορεί να είναι ο καλύτερος παίχτης όλων των εποχών».
Αποθεώθηκε ο Γιάννης από του Έλληνες φιλάθλους, φωτογραφήθηκε μαζί τους και ανταπέδωσε την αγάπη τους με το παίξιμό του.

Έπαιξε καλά, σκόραρε 40 πόντους λίγο πιο κάτω από τους μισούς πόντους ολόκληρης της ομάδας του.
 
 Τελικά οι Boston Celtics κέρδισαν την ομάδα του Γιάννη με 111-100

 Μπορεί να έχασε η ομάδα του Γιάννη, αλλά οι ομογενείς της Βοστώνης κέρδισαν γιατί χάρη σ' αυτόν, μιλούν όλα τα μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης. Ακόμα, είδαν τον καλύτερο παίχτη του αγώνα που είναι Έλληνας (και το τονίζει όπου βρεθεί), τον Γιάννη Αντετοκούμπο, το παιδί που γεννήθηκε στην Ελλάδα από γονείς από την Νιγηρία.
 
 

 
      Οι φωτογραφίες είναι ευγενική προσφορά του Νίκου Καυκά, ιδιοκτήτη της photo synthesis.
,