Monday, June 12, 2017

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΝΟΣΤΟΥ



Η λέξη νόστος είναι αρχαιοελληνική και σημαίνει επιστροφή του ξενιτεμένου, στην πατρίδα. Σύμφωνα με τα λεξικά, προέρχεται από το ρήμα νέομαι που θα πει πλησιάζω, ενώνομαι.

Είναι ταυτισμένη με τον Έλληνα μετανάστη. Γεννήθηκε με το ταξίδι του Έλληνα, το ταξίδι της ζωής, το ταξίδι του ανθρώπου που τον κινεί η Ελπίδα για το καλύτερο αύριο.

Ζει αιώνες στην καρδιά των Ελλήνων της διασποράς και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, για να θυμίζει οτι o Οδυσσέας δεν είναι μόνος, αλλά έχει συντροφιά χιλιάδες εκατομμύρια Ελλήνων σε ολόκληρη τη γη.

Γιώργος Δουατζής:  Έλληνας ποιητής, συγγραφέας και δημοσιογράφος.

Νοσταλγία:
Γλυκόπικρα συναισθήματα έντονου πόθου, ψυχικού πόνου που προκαλούνται από την ανικανοποίητη λαχτάρα του γυρισμού στην πατρική γη, σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, τόπο η σε ευχάριστες καταστάσεις που ζήσαμε στην παιδική ηλικία και που συνοδεύεται συνήθως από θλίψη και μελαγχολία, εφόσον η επιστροφή αυτή κρίνεται δύσκολη ή αδύνατη.

Ψυχική κατάσταση που συνοδεύει ενίοτε την αναπόληση του παρελθόντος και χαρακτηρίζεται από συναισθήματα θλίψεως και μελαγχολίας κατά την ανάμνηση αγαπημένων προσώπων, ευχάριστων γεγονότων, καταστάσεων κ.λπ., ενώ συνδυάζεται και με επιθυμία για επάνοδο ή επιστροφή τους.

Νοσταλγός:
Αυτός που αισθάνεται νοσταλγία, που αναπολεί με ευχαρίστηση κάτι που ανήκει στο παρελθόν.               

Νοσταλγώ:                                                                                                                    Αισθάνομαι νοσταλγία για πρόσωπο, τόπο, εποχή, κατάσταση κ.λπ.
Νοσταλγοί όμορφων παρελθοντικών καταστάσεων, που αρνούμαστε να ξεχάσουμε όλα εκείνα που μας βοήθησαν να χτίσουμε τον χαρακτήρα μας, να μεγαλώσουμε με υγιή σκέψη και έχοντας πάντα κατά νου τις ηθικές δικλείδες που φαντάζουν τόσο άγνωστες στη σημερινή εποχή...

Οι παραπάνω ορισμοί προέρχονται από το "Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας", του Γ. Μπαμπινιώτη.
 «Πολλές φορές ο στοχασμός με σταματά για μια στιγμή στο δρόμο τον κριματικό μα τον αγαπημένο. Κι εγώ χαμογελώ πικρά, το ξέρω πως οι δισταγμοί καινούργιες γίνονται αφορμές για να ξαναπηγαίνω» . Λόγια του Μαλακάση. 

 Ακένωτη πηγή συναισθηματισμού ο άνθρωπος. Και ακριβώς από τούτη την πηγή τροφοδοτείται η νοσταλγία. Το πάθος του νόστου σε περασμένες εποχές, σε στιγμές που έζησες κι έφυγαν ανεπιστρεπτί. Σε ότι αγαπάμε, σε όσα έχουν χαθεί η είναι μακριά και δεν μας δίνουν τη γεύση που μας έδιναν κάποτε και που αποτελούν Πατρίδα για μας…
Θέλεις να τις ζωντανέψεις, να ξαναζήσεις και πάλι τους εσώτατους κραδασμούς. Τις ψυχολογικές εκρήξεις που ζυμώθηκαν με το αίμα σου. Έγιναν εαυτός σου. Νοσταλγίες!...

Τι μπορεί να νοσταλγήσει κανείς; Ο Οδυσσέας ήταν νοσταλγός της Πατρίδας. Καπνό ήθελε να δει από την Ιθάκη κι ας πέθαινε. Πόθος του ο νόστος για την Πατρίδα.
Τι κάνει ο απόδημος; Συγκινητική η εκδήλωσή του. «Έφυγε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα». Πέρασαν χρόνια. Πολλά χρόνια. Δούλεψε σκληρά. καμιά σημασία αν πέτυχε η όχι.
Όμως; να γυρίσει!. Τ' όνειρό του, ο καημός του.
 Να ξαναπατήσει το Άγιο χώμα που κράτησε την παρθενικότητα της ψυχής  του.
Eλίκνισε τους στοχασμούς του.
Και όταν γυρίσει ο απόδημος; Νά τος!  Θα γονατίσει να φιλήσει το χώμα, την Πατρίδα που τ' όραμά της τον συντρόφευε στα ξένα.  
                                                                                            
Κάποιος ίσως να νοσταλγήσει μια περιπέτεια. Μια περιπέτεια που δέθηκε μαζί της, ακόμα κι αν κινδύνεψε θα την φέρει σιμά του να την ξαναζήσει, να νιώσει τη μαγεία της. Την ποικιλία της ζωής. «Το ζειν επικινδύνως είναι μια φιλοσοφία» .
Πολλοί οι οπαδοί της που δεν αντέχουν τη μονοτονία.  Θέλουν κάτι το συγκλονιστικό. Μια αλλαγή. Κι ας είναι γεμάτη αγκάθια που θα τους κάνουν να πονέσουν.
Αρκεί οτι  έχει το μυστικό που θα συγκινήσει, θα αναταράξει το τέλμα, τα γαλήνια νερά της ζωής.

Άλλος θα νοσταλγήσει μια επιτυχία που τον γέμισε χαρά, του έδωσε δύναμη να συνεχίσει να αγωνιστεί και να νικήσει.    

Όμως: 
 Όλοι θα νοσταλγήσουμε την παιδική ηλικία. Την αθώα, την παρθενική. Τότε που πληθωρικοί οι ρεμβασμοί. Πολλά τα όνειρα. Έδιναν το υλικό να χτιστεί το παλάτι των χιμαιρών. Να καλουπώσει η φαντασία την παραμυθένια ζωή....
Την έζησε καθένας εκείνη τη ζωή. Τη λουλουδιασμένη. Την αρωματισμένη με το άρωμα του γιασεμιού. Που είχε τη λευκότητα των κρίνων, την αγιότητα των αγγέλων  τ’ ουρανού.                                                                                                   
Νοσταλγίες! Θα λικνίζουν πάντα την ψυχή μας. Θα μαγεύουν. Θα ξανανιώνουν τη σκέψη και τους στοχασμούς μας. Κι εμείς; Φορτωμένοι από τη σαγήνη τους θα προχωρούμε, στρατοκόμοι, στο μονοπάτι της ζωής. Και πάντα θα γίνονται αφορμή για να ξαναπηγαίνουμε στα περασμένα.

Πάντα θα έρχονται να θα μας ντύνουν με τις παιδικές φορεσιές και τότε δεν θέλουμε και πολύ να ορμήσουμε τρέχοντας στις αλάνες των παιδικών μας χρόνων.
Νοσταλγίες! Μοιάζουν φουρτούνες που έρχονται και φεύγουν σαν κύματα, που χτυπούν τη ακτή με ορμή, με θόρυβο και κάθε φορά που φεύγουν, σέρνουν μαζί τους κομμάτια αναμνήσεων πολύτιμα, και επιστρέφουν με μεγαλύτερη ορμή.

Νοσταλγία! Μια απέραντη θάλασσα που χτυπά και σμιλεύει βράχους, που εξαφανίζει στεριές και ανακαλύπτει καινούργιες, μια θάλασσα… μέσα μας…
Όλα από εκείνη υπάρχουν, όλα μέσα της γεννιούνται και όλα μέσα της πεθαίνουν...

Ας μείνει μέσα μας σαν κάτι όμορφο να μας θυμίζει όλα όσα ζήσαμε, τα χαμόγελα, την τρυφερότητα, το βλέμμα εκείνου (εκείνης) που κοίταξε μέσα μας, τα άνοιγμα της ψυχής μας, όλες εκείνες τις στιγμές που φέρνουν δάκρια στα μάτια.

Το εύχομαι σε όλους.


Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κ.Καβάφης.

 

Sunday, April 30, 2017

ΖΗΤΩ Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821


 

 
 

Την Κυριακή 30 Απριλίου έλαβε χώρα στους κεντρικούς δρόμους της Βοστώνης, η μεγαλειώδης παρέλαση για την επέτειο της Επανάστασης του 1821, που γίνεται πάντοτε υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας Ελληνοαμερικανικών Σωματείων Νέας Αγγλίας.
Ίσως να αναλογιστεί κάποιος...καλά τώρα τη θυμήθηκαν την παρέλαση;  Όχι, δεν την θυμήθηκαν τώρα, γιατί ποτέ δεν την είχαν ξεχάσει. Η παρέλαση δεν μπορεί να γίνει την 25ην Μαρτίου γιατί ο καιρός είναι (ακόμα) χειμωνιάτικος. Προσπαθούν οι αξιωματούχοι της Ομοσπονδίας να βρουν μια ημερομηνία πλησίον και λίγο αργότερα της 25ης για  να έχει ''φτιάξει'' και ο καιρός.
 


              

 Για να πραγματοποιηθεί η παρέλαση, προηγείται μια τεράστια προσπάθεια από την Ομοσπονδία και από τους συλλόγους που την αποτελούν. Είναι μια γιγαντιαία επιχείρηση που εμπλέκονται πολλές υπηρεσίες και φορείς της πόλης της Βοστώνης.
 
 
Υπάρχει πάντα ένα (τιμώμενο) πρόσωπο στην κεφαλή (αρχή) της παρέλασης και που συνήθως είναι κάποιος πολιτικός από την Ελλάδα.
Πριν μερικά χρόνια ερχόταν από την Ελλάδα ένα τμήμα ευζώνων να παρελάσει. Η οικονομική κρίση όμως μας τους... στέρησε κι έτσι η Ομοσπονδία δημιούργησε τους δικούς της Εύζωνες με ...ντόπια Ελληνόπουλα.

 



 
 


Οι γιορτές για την επέτειο αρχίζουν από την Παρασκευή με εκδηλώσεις στην επίσημη αίθουσα του Κυβερνείου της Βοστώνης και στη συνέχεια στο  Ελληνικό Προξενείο. Στις εορταστικέ εκδηλώσεις συμμετέχουν οι δυο  Έλληνες γερουσιαστές  Μπρούς Ταλιαδούρος και Λεωνίδας Ραπτάκης, ο Δήμαρχος Βοστώνης, ο Διοικητής της Αστυνομίας, ο Μητροπολίτης Βοστώνης, η Γενική Πρόξενος, Δήμαρχοι οπό γειτονικές πολιτείες και πολλοί επίσημοι.
Μια ημέρα πριν την Παρέλαση, το Σάββατο δηλαδή, πραγματοποιείται το επίσημο δείπνο της Ομοσπονδίας, όπου κι εκεί υπάρχει πλούσιο πρόγραμμα με ορχήστρα και καλό φαγητό. Οι Εύζωνες χορεύουν λεβέντικα Δημοτικά τραγούδια και οι επίσημοι μιλούν για τις αξίες του Ελληνισμού του τότε (1821) αλλά και τις αξίες του Ελληνισμού του σήμερα.
Εκείνη τη χρονιά τιμώμενο πρόσωπο και επίσημος προσκεκλημένος της παρέλασης ήταν ο Πύρρος Δήμας.
 
Στο κυβερνείο Βοστώνης,ομιλεί ο γερουσιαστής Μπρούς Ταλιαδούρος. Πίσω του, ο Μητροπολίτης Μεθόδιος, αριστερά στη φωτογραφία  ο Πύρρος Δήμας και δεξιά ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Θέμης Καραντζάς.


Οι Εύζωνες της Ομοσπονδίας Ελληνο-Αμερικανικών Σωματείων Νέας Αγγλίας και ο Πύρρος Δήμας στην ομιλία του στη Βουλή της Μασαχουσέτης.


 
 
Συνάντησα τον Πύρρο Δήμα στο δείπνο της Ομοσπονδίας και είχα μια ευχάριστη συζήτηση μαζί του. Μίλησε για την παρέλαση, για τον απόδημο Ελληνισμό, για το 1821 με όμορφα και συγκινητικά λόγια. Ήταν ήρεμος και φαινόταν καλοσυνάτος άνθρωπος..
 Στο τραπέζι του δείπνου, καθόμουν μαζί με τον Πρόεδρο του συλλόγου Βορειοηπειρωτών κ. Μενέλαο Σωτήρη, ο οποίος είναι χωριανός του Πύρρου.
 Σε κάποια στιγμή του λέω: Φαίνεται ωραίος άνθρωπος.
Ναι - μου λέει - δεν μπορείς να φανταστείς πόσο καλός είναι. Κάτσε να τον φωνάξω να το διαπιστώσεις και μόνος σου. Όχι - του λέω εγώ - άφησε τον άνθρωπο ήσυχο που με ξέρει εμένα.
Δεν ήξερα τι να του πω, δεν περίμενα άλλωστε οτι θα έφτανε μέχρι εκεί η...χάρη μου να συναντήσω τον Πύρρο Δήμα, σκεφτόμουν την ώρα που θα μου έσφιγγε το χέρι μήπως νομίσει οτι σηκώνει καμιά μπάρα με 150 κιλά, και μου σπάσει κανά δάχτυλο  και πριν τελειώσω τις σκέψεις μου, ο Πύρρος ερχόταν στο τραπέζι μας.
Έγιναν οι συστάσεις από τον  Σωτήρη.
--- Γεια σου Γιώργη, χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω.
--- Κύριε Δήμα....
--- Θέλω να με λες Πύρρο, μου λέει με χαμόγελο.
Αυτό ήταν. Με αφόπλισε με την απλότητά του. Πήρα θάρρος κι εγώ, λύθηκε η γλώσσα μου και του λέω:
--- Είμαι ευτυχής που βρίσκομαι δίπλα σου αυτή τη στιγμή και θέλω να σε ευχαριστήσω για δυο πράγματα.
Πρώτον. Με έκανες να αγαπήσω ένα άθλημα που δεν ήταν από τα αγαπημένα μου. Ήταν τότε στους Ολυμπιακούς αγώνες το 1992, σήκωσες την μπάρα κι όταν αυτή σταθεροποιήθηκε και κατάλαβες οτι τα είχες καταφέρει, χαμογέλασες - σε παρακολουθούσα - και είπες...για την Ελλάδα. Τότε σκέφτηκα οτι ο άνθρωπος δεν είναι ένας ψυχρός επαγγελματίας αθλητής. Είναι αθλητής με επαγγελματική συνείδηση, με φιλότιμο και λιονταρίσια καρδιά. Ήταν τότε που την Ελλάδα σήκωσες ψηλά στα επουράνια και την ψυχή μας γέμισες τιμή και περηφάνια.
Δεύτερον. Αυτοί οι φίλοι μας οι πολιτικοί κάτω στην Ελλάδα, μας έχουν μπερδέψει  με τις βλ...τους (στο σημείο αυτό ο Πύρρος κουνάει απογοητευμένος το κεφάλι του) και δεν ξέρω εάν είναι ευχή η κατάρα το να είσαι Έλληνας. Εσύ όμως το έκανες να είναι ευχή. Εγώ σαν Έλληνας σε ευχαριστώ πολύ. Στο σπίτι μου έχω ένα μπουκάλι κόκκινο Λογκανικιώτικο κρασί - πότε φεύγεις - αν έχεις ώρα, πέρασε να το πιούμε.

Ο Πύρρος φανερά συγκινημένος μου έσφιξε το χέρι, με αγκάλιασε, με φίλησε και μου είπε: Τα ωραιότερα λόγια που έχω ακούσει!!! 
 
Από αριστερα: Βασίλειος Καυκάς, Αξιωματούχος της Ομοσπονδίας, η..αφεντιά μου, η Μαρία (μου) και ο Πύρρος δήμας.

 



 
 
 
 



 

Monday, April 24, 2017

ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ

 
 
 
 
 
«Η ορθή λειτουργεία του ανθρώπου είναι να ζει, όχι να υπάρχει».
Jack London  ( Αμερικανός συγγραφέας ).
Κατά την διάρκεια της ζωής μας πάνω στη γη, γινόμαστε μάρτυρες η και αποδέκτες κάποιων γεγονότων, άλλοτε ευχάριστων κι άλλοτε δυσάρεστων που δεν αξιολογούμε ούτε τα μεν ούτε τα δε για αυτό που είναι. Θα μπορούσαμε δηλαδή να δούμε τα ευχάριστα σαν κάποιο δώρο και τα δυσάρεστα σαν δοκιμασία. Εμείς όμως τα ευχάριστα τα εκλαμβάνουμε απλά σαν τυχαία περιστατικά και σαν δεδομένα κι όχι σαν ευλογία.
Τα δυσάρεστα και όποιες δοκιμασίες μας βρίσκουν τα θεωρούμε ατυχίες και λέμε... "γιατί σε μένα" κι όταν δεν βρίσκουμε απάντηση στην ερώτηση λέμε.. "δε βαριέσαι έτσι είναι η ζωή" και δεν τα βλέπουμε σαν ευκαιρίες να ψάξουμε τον εαυτό μας να μπούμε βαθύτερα μέσα μας μήπως ανακαλύψουμε κάποιο μυστικό της ύπαρξής μας και βγάλουμε προς τα έξω έναν καλύτερο εαυτό. 
Σκεπτόμενοι κατ' αυτόν τον τρόπο νομίζω είμαστε χαμένοι γιατί ούτε τη χαρά βιώνουμε με όλο μας το είναι, αλλά ούτε και τις προκλήσεις δεχόμαστε, με ότι άλλο αυτές συνοδεύονται. Υποτιμούμε την ευτυχία και αποφεύγουμε την δυστυχία.
Εκεί ζούμε. Στο γνωστό και στο δοκιμασμένο. Αυτό που ξέρουμε και εμπιστευόμαστε, είμαστε εντάξει με τον εαυτό μας και κάπως μας βολεύει αυτό. Είναι σαν να βάζουμε τον αυτόματο πιλότο στη ζωή μας κι όλες οι μέρες μοιάζουν ίδιες γιατί κάνουμε τα ίδια πράγματα.
Θα έχει περάσει ένας χρόνος χωρίς να έχουμε ζήσει πραγματικά, θα είμαστε ευχαριστημένοι βλέποντας τα παιδιά να πηγαίνουν πανεπιστήμιο, αλλά εμείς θα έχουμε χάσει την παιδική τους ηλικία.
Αργότερα, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και κάνουμε τον απολογισμό μας, τότε που  θα έχουν καταλαγιάσει θύελλες και καλοσύνες, ενώ εμείς θα έχουμε πάρει αποστάσεις κι από τα δυο, τότε με έκπληξη θα διαπιστώσουμε οτι εκείνα που είχαμε ονομάσει αρνητικά και δυσάρεστα δεν ήταν τόσο, η τουλάχιστον είχαν μερικά θετικά στοιχεία. Τα άλλα δε, που  θεωρήσαμε απλά και ευχάριστες συγκυρίες, ίσως να είχαν μεγαλύτερη αξία από αυτή που τους είχαμε δώσει τότε. 
Θα φτάσουμε στα γηρατειά, θα κοιτάξουμε πίσω τη ζωή μας και θα μετανιώσουμε για αυτά που κάναμε μα περισσότερο για οτι ΔΕΝ κάναμε.
Το άσχημο είναι οτι την ώρα του απολογισμού και παρά το οτι είμαστε σε θέση να διακρίνουμε την ουσία, έχουμε χάσει κάτι πολύ σημαντικό. Την ίδια τη ζωή. Το τώρα. Τον πλούτο του κάθε σήμερα.
Δεν είναι όλες οι μέρες καλές, έχει όμως η κάθε μέρα την σπουδαιότητά της και αν θέλουμε στ' αλήθεια να αλλάξουμε, πρέπει να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, να τον παρατηρούμε και να τον κατανοούμε καθημερινά.
Μια έγκαιρη και βαθύτερη αξιολόγηση των δώρων και των δοκιμασιών, των ευχάριστων και των δυσάρεστων, ίσως να μη μας άφηνε να φτάσουμε στο σημείο να πούμε «τώρα είναι πλέον πολύ αργά», γιατί ο χρόνος ούτε συγχωρεί, ούτε γυρίζει πίσω.
Μην ψάχνουμε να δούμε την ομορφιά πίσω από κει που βλέπουν τα μάτια μας γιατί θα χάσουμε την ομορφιά που απλώνεται μπροστά μας. Ας δούμε τη ζωή σαν ομορφιά κι ας την...... θαυμάσουμε. Σαν ευκαιρία να την .....αρπάξουμε. Σαν πίκρα να την ....ξεπεράσουμε, σαν όνειρο να το .....ζήσουμε, σαν ευτυχία την .....αξίζουμε !!!
Μπορεί να είμαστε περαστικοί από αυτή τη ζωή, αλλά αν θέλουμε να την απολαύσουμε στο μέγιστο κι όχι να ζούμε μόνο για να υπάρχουμε, πρέπει να βρούμε τρόπους να βιώσουμε εμπειρίες, να ξεφύγουμε από την μούχλα και τη ρουτίνα.
Έχει μια ομορφιά αυτό το δύσκολο που ζούμε....γιατί ζούμε. Είναι ωραίο γιατί υπάρχουμε, αισθανόμαστε, αναπνέουμε, μαλώνουμε, αγαπάμε....αγαπιόμαστε.
Να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε και να μην περιμένουμε "κάτι το συνταρακτικό" μια "μεγάλη στιγμή" ας πούμε να αλλάξει τη ζωή μας να μας κάνει ευτυχισμένους, γιατί ίσως να μην έρθει ποτέ. Ας πάρουμε τη στιγμή κι ας την κάνουμε "μεγάλη". 
Οι εμπειρίες, ακόμα και τα λάθη μας, ας μας κάνουν σοφότερους κι ας προχωρήσουμε μπροστά. Ότι δε μας σκότωσε, μας έκανε πιο δυνατούς. Ας έχουμε πάντα κατά νου οτι υπάρχουν χειρότερα και να είμαστε ευτυχείς με αυτά που έχουμε αφού δεν μπορούμε να έχουμε αυτά που θέλουμε.

Η ζωή δεν μετριέται από την ηλικία της, τα χρόνια της, αλλά από το... περιεχόμενό της.

Friday, March 3, 2017

HOW IS MADE


 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως φτιάχνεται ένα τραγούδι;
Τα τραγούδια του ( κάθε ) λαού, είναι το αντιπροσωπευτικότερο στοιχείο της ψυχής και της ζωής του ολόκληρης. Είναι το ξέσπασμα της ψυχής του και μέσα σ’ αυτά αποτυπώνονται οι αγώνες του, οι αγωνίες του για τη ζωή και το θάνατο, τα οράματά του και η ιστορική του παρουσία.
Η ζωή και τα βιώματα του Ελληνικού λαού είναι πλούσια και ποικίλα. Στο διάβα της ιστορίας του μόχθησε, πάλεψε, αγωνίστηκε αγάπησε, μίσησε, χάρηκε, έκλαψε, πόνεσε όσο κανένας λαός πάνω στη γη.
Όλα αυτά τα έκανε τραγούδια. Τραγούδια που εξιστορούν και πραγματικά γεγονότα, ίσως και με υπερβολές κάποιες φορές.
Είναι μερικά τραγούδια που μας συγκινούν, μας αγγίζουν και νομίζουμε οτι γράφτηκαν για εμάς.
Δεν είναι εύκολο να περιγράψεις τις διαδικασίες πάνω σε μια τέτοια πνευματική εργασία, όπου ένα άυλο στοιχείο κατευθύνει τα πάντα. Ένας ποιητής η ένας  συγγραφέας έχουν στο μυαλό τους τις λέξεις και τα νοήματα που θέλουν να διατυπώσουν και ένας ζωγράφος έχει τα σχήματα και τα χρώματα.
Ο συνθέτης τραγουδιού η της μουσικής γενικότερα, πως θα ντύσει με ήχους (νότες) τις λέξεις;  
Άυλο πράγμα η μουσική. Την ακούμε, μας συγκινεί, μας προκαλεί ένα σωρό συναισθήματα, αλλά ούτε την βλέπουμε ούτε την αγγίζουμε. Γεννιέται από τη σχέση που έχουν αυτοί οι προικισμένοι άνθρωποι που λέγονται μουσικοσυνθέτες, με κάποιο( μουσικό ) όργανο και από το ταλέντο τους βέβαια.
Το παίξιμο, το γρατσούνισμα κάποιου μουσικού οργάνου θα «γεννήσει»  και θα «εκφράσει» τις μουσικές σκέψεις του συνθέτη. Δηλαδή την έμπνευση. Αυτό βέβαια χρειάζεται πολύ δουλειά και καλλιέργεια και δεν είναι στιγμιαία Θεϊκή φώτιση. Βγαίνει από την ψυχή του ανθρώπου και φανερώνει την υπόσταση, το ταλέντο, την προσωπικότητα, την πνευματικότητα και τις ευαισθησίες του.
Το ίδιο ισχύει και για τους στιχουργούς ασφαλώς που κι αυτοί κάνουν εξ ίσου σπουδαία και πνευματική δουλειά. Παίρνουν την μελωδία και την ντύνουν με λόγια. Αν η μουσική έχει χαρούμενο χαρακτήρα, θα πρέπει να βρουν ευχάριστα λόγια, η το αντίθετο.
Ένα τραγούδι μπορεί να «γεννηθεί»  από μια κουβέντα πάνω σε μια συζήτηση, από μια φωτογραφία, από κάποιο στιγμιαίο γεγονός.
Μου αρέσουν τέτοιες ιστορίες ( γέννησης και δημιουργίας ενός τραγουδιού ) και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας  μερικές οι οποίες έχουν ειπωθεί από τους ίδιους τους δημιουργούς και από ανθρώπους που είχαν κάποια σχέση μαζί τους.

 ΤΑ ΜΟΥΤΖΟΥΡΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ
Ο συνθέτης Στέφανος Βαρτάνης πηγαίνοντας  ένα πρωί στη δουλειά, το αυτοκίνητό του χάλασε και ακινητοποιήθηκε στη μέση του δρόμου. Περπάτησε αρκετά, βρήκε ένα συνεργείο και ζήτησε  κάποιον μηχανικό. Το αφεντικό έστειλε ένα πιτσιρικά που είχε διαθέσιμο εκείνη την ώρα.
Ο «μικρός» παίρνει το μηχανάκι του, βάζει και τον συνθέτη πίσω στη σέλα και ξεκινούν για το χαλασμένο αυτοκίνητο.
Ο Βαρτάνης κοιτούσε τον πιτσιρικά με τα λερωμένα ρούχα, τα κατάμαυρα από την μουντζούρα χέρια και απορούσε πως αυτός ο μικρός θα του έφτιαχνε το αυτοκίνητο. «Τι ξέρει αυτός από αυτοκίνητα.... »
Έφτασαν στο χαλασμένο αυτοκίνητο κι ο μικρός χωρίς καθυστέρηση έβγαλε τα εργαλεία του, τα άπλωσε στο χώμα κι άρχισε δουλειά. Βίδωνε, ξεβίδωνε, χτυπούσε, ξάπλωνε κάτω από το αυτοκίνητο, σηκωνόταν, ξανά βίδωνε, ώσπου κάποια στιγμή του λέει οτι το αυτοκίνητο είναι έτοιμο, να το πάρει και να φύγει.
Το έβαλε εμπρός ο Βαρτάνης και συνέχισε το δρόμο για τη δουλειά του. Καθώς οδηγούσε σκεφτόταν πόσο αδίκησε τον μικρό που δεν τον θεωρούσε ικανό να του φτιάξει το αυτοκίνητο. Η εικόνα του πιτσιρικά με τα λερωμένα ρούχα και τα μουτζουρωμένα χέρια τον έβαλαν σε σκέψη και μέχρι να φτάσει στη δουλειά του, είχε έτοιμο το καταπληκτικό τραγούδι...τα μουτζουρωμένα χέρια που ο Καζαντζίδης το έκανε ακόμα μεγαλύτερο με την μοναδική ερμηνεία του.

 
ΑΣΕΜΕ ΣΤΗ ΒΑΘΙΑ ΣΚΟΤΟΥΡΑ
Ο Γιάννης Παπαϊωάννου ήθελε να τελειώσει το συγκεκριμένο τραγούδι και καθόταν μέχρι αργά τη νύχτα. Το φως αναμμένο, έγραφε στο χαρτί, το  έσκιζε, νευρίαζε, σηκωνόταν από την καρέκλα, ξανακαθόταν, του έλειπε κάτι και δεν μπορούσε να ταιριάξει τον στίχο.  Η γυναίκα του στο μεταξύ είχε πέσει για ύπνο, αλλά με η φασαρία που έκανε με τα χαρτιά ο άντρας της  δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Οπότε σε κάποια στιγμή του λέει ... «Έλα βρε Γιάννη σβήσε το φως να κοιμηθούμε κι άμα ξημερώσει θα....δούμε».
Ο Παπαϊωάννου  έμεινε για λίγο σιωπηλός, σημείωσε κάτι  στο χαρτί σηκώνεται από την καρέκλα πάει στο κρεβάτι όλος χαρά αγκαλιάζει την γυναίκα του τη φιλάει και της λέει. «Με έσωσες! Αυτή τη λέξη έψαχνα»!!.  Η γυναίκα του τον κοίταζε απορημένη. Η φράση της...σβήσε το φως να κοιμηθούμε, ήταν αυτό που έψαχνε ο Παπαϊωάννου να τελειώσει το τραγούδι.
 
ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΕΣΥ ΜΕ ΤΥΡΡΑΝΑΣ
Στο διπλανό διαμέρισμα του Βασίλη Τσιτσάνη έμενε  μια γυναίκα, η οποία είχε έναν φίλο που όλο της έταζε γάμο, αλλά ποτέ  δεν την παντρευόταν.
Απλά, περνούσε τον καιρό του  μαζί της.
Ο Τσιτσάνης την ρωτούσε κάθε μέρα αν είχαν κάποια πρόοδο στη σχέση τους αν δηλαδή της είπε τίποτα για γάμο.
«Όχι κυρ-Βασίλη- δεν μου είπε τίποτα ο αχαΐρευτος». Αυτό γινόταν κάθε φορά που ο Τσιτσάνης συναντούσε την γυναίκα και πάντα η ίδια απάντηση. Ώσπου ένα πρωινό λέει ο Τσιτσάνης στη γυναίκα «πάρε αυτό εδώ, είναι ένα τραγούδι που σου έφτιαξα».
Ήταν το όμορφο τραγουδάκι...5 χρόνια εσύ με τυραννάς δε με
στεφανώνεις με γελάς.....

 ΒΡΕ ΜΑΝΩΛΗ ΤΡΑΜΠΑΡΙΦΑ
Μιας και μιλάμε για τον Τσιτσάνη, είχε ο ίδιος πει σε μια μουσική εκπομπή πως έφτιαξε την άλλη μεγάλη του επιτυχία..βρε Μανώλη Τραμπαρίφα.
Ο Μανώλης ο Τραμπαρίφας ήταν ο ταξιτζής του. 
Κάποια μέρα του λέει. « Εεεε.. αφεντικό σε όλους φτιάχνεις τραγούδια, δε θα μου φτιάξεις κι εμένα ένα».
Αυτό ήταν!. Δεν χρειαζόταν και πολύ σκέψη. Σε λίγο χρόνο κυκλοφόρησε η μεγάλη επιτυχία …βρε Μανώλη Τραμπαρίφα.

Τελικά δεν έχει μόνο ο  ''δρόμος'' την δική του ιστορία. Ιστορία έχει και το κάθε τραγούδι, εύθυμη η λυπημένη, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το αποτέλεσμα και αυτό είναι που εμείς απολαμβάνουμε.
Ας είναι καλά λοιπόν αυτοί οι προικισμένοι άνθρωποι συνθέτες και στιχουργοί, να φτιάχνουν ωραία τραγούδια και να μας έχει κι εμάς ο Θεός καλά, πάντα να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς.

 

Monday, February 13, 2017

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ


 
Ένα χαμόγελο δίνει ανάπαυση στον κουρασμένο, θάρρος στον απογοητευμένο και παρηγοριά στον λυπημένο. Πλουτίζει εκείνον που το δέχεται, χωρίς να φτωχαίνει εκείνος που το δίνει. Ενώ διαρκεί μόνο μια στιγμή, η ανάμνησή του κρατάει πολλές φορές .. αιώνια.
Δεν αγοράζεται, δεν πωλείται, δεν νοικιάζεται και δεν κλέβεται.
Είναι κάτι που δεν έχει αξία, προσφέρεται δωρεάν κι όμως είναι πολύτιμο.
Μια Κινέζικη παροιμία λέει… Εκείνος που δεν μπορεί να χαμογελάσει, δεν πρέπει να ανοίξει μαγαζί.
Μια Ελληνική παροιμία λέει... Να γελάμε δυνατά για να ακούνε οι φόβοι και να εξαφανίζονται.
Ένα ζεστό χαμόγελο είναι η διεθνής γλώσσα της καλοσύνης.
Ζεσταίνει τη ζωή.  Αισθάνεσαι…γυμνός χωρίς αυτό. Υπάρχει λοιπόν λόγος πάντα να χαμογελάς και πρέπει απλά, να βρεις τον τρόπο. Τα μωρά δεν μπορούν να μιλήσουν, χαμογελούν όμως.
Πρέπει να γελάμε ακόμα κι όταν κλαίμε, γιατί όταν τα δάκρυα στερέψουν, θα μείνει το χαμόγελο.
Τίποτα δεν αφοπλίζει τόσο, όσο ένα χαμόγελο κι αν θέλεις κάτι, θα το πάρεις ευκολότερα με αυτό, παρά με το σπαθί σου.
Αν συναντήσετε κάποιον που αρνείται να σας δώσει ένα χαμόγελο, φανείτε εσείς γενναιόδωροι προσφέροντάς του το δικό σας.
Γιατί κανείς δεν έχει τόση ανάγκη από χαμόγελο, όσο αυτός που δεν μπορεί να το δώσει στους άλλους.